Terwijl de meesten van ons proberen te overleven in een bizarre mediacultuur vol aandachtszieke types, besloot een zekere dame deze week de ultieme gooi naar een treurig soort roem te doen. Je vraagt je af wat iemand bezielt om publiekelijk op te scheppen over een daad die in de basis op z’n zachtst gezegd behoorlijk dubieus is. We hebben het hier over de vrouw die de destijds de piepjonge André Hazes ontmaagde.
Het begon allemaal toen André in zijn zoveelste podcastaflevering besloot dat de wereld snakte naar de sappige details van zijn seksuele debuut. Dertien was het ventje. Een leeftijd waarop je normaal gesproken druk bent met je rekentoetsen of het ontwijken van je ouders. De meid in kwestie bleek volgens zijn eigen zeggen destijds negentien te zijn. Dat alleen al is genoeg om je maag even te laten omdraaien. Maar in plaats van stilletjes in een hoekje te bidden dat niemand haar identiteit ooit zou achterhalen koos deze schijnbaar wanhopige ziel voor de frontale aanval. Ze noemt zichzelf Mar en vond het nodig om in de reacties onder de online video de details haarfijn te corrigeren. Haar letterlijke verweer was ronduit stuitend. Ze typte de onsterfelijke woorden: “Ik was 18 André”
Alsof dat ene jaartje verschil de situatie ineens transformeert in een volkomen normale romance. De zanger zelf kon natuurlijk niet achterblijven in deze mediahype en moest zijn zegje doen aan de vertrouwde desk van een bekend showprogramma. Daar kauwde hij het hele spektakel nog eens lekker uit voor de kijkers thuis. Hij vertelde doodleuk: “Ze was 18. Ze heeft gereageerd op Insta. Je verzint zoiets toch niet. Blijkbaar gooien mensen anno nu met liefde hun eigen reputatie te grabbel voor drie likes en een hartje op social media.
Natuurlijk hing direct de vraag in de lucht of vrouwe Justitia hier nog even om de hoek zou komen kijken om de boel juridisch af te tikken. Een roddelhoofdredacteur aan diezelfde desk bij Shownieuws wimpelde dat idee met een achteloze zucht weg. Zijn cynische analyse van het wetboek was kort en bondig: “Het is verjaard, hè? Dat wel na twintig jaar, denk ik.” Waarop de zanger zich haastte om de boel te sussen met de woorden: “Ja, dat denk ik, ja.” De roddelkoning sloot het weinig verheffende juridische panel af met een droog: “Ik denk het ook.”
Ondertussen probeerde het lijdend voorwerp nog koortsachtig iets van schadebeperking toe te passen. Waarschijnlijk had zijn management hem even stevig wakker geschud na het zien van de nogal jolige beelden op het internet. Hij voelde de publieke opinie draaien en kwam met een verklaring die de boel moest redden. Hij zei: “In de snippet lijkt het van: ’13, haha, jong, wat leuk’, maar in de uitzending hebben we het er wel over dat het veel te jong is en dat ik het graag anders had gezien.” Wat een prachtige draai is dat toch weer. Eerst lachend de anekdote verkopen en daarna de gekwetste ziel uithangen zodra de kritiek aanzwelt.
Maar het absolute dieptepunt van deze hele poppenkast komt toch echt van mevrouw Mar zelf. Ze vond de online spotlights overduidelijk heerlijk en besloot ongevraagd nog wat meer modder op te rakelen over het betreffende meubilair in hun afgehuurde kamer. Hou je vast voor deze tenenkrommende bijdrage. Ze schreef: “Oh wat erg. Het stapelbed viel uiteindelijk best mee. We konden er zelfs samen op liggen. Volgens mij was het een twijfelaar of iets in die richting.”
Als je hoopte dat we daarmee de bodem van de fatsoensput wel hadden bereikt, dan onderschat je de zucht naar aandacht. Deze dame bewaart blijkbaar al meer dan een decennium digitaal bewijsmateriaal als een soort lugubere trofee van haar verovering. Ze voegde er nog even terloops aan toe: “Ik heb trouwens ergens op een oude Nokia zelfs nog een foto van ons samen in bed liggen.”
Het zit in de familie daar, Rachel was ook nog maar 15 jaar toen ze met die ouwe te bed kroop.
En nou komt die klojo ook met zo’n verhaal, hij heeft er niet onder geleden zou je zeggen.
Hij blijft maar aandacht vragen, op wat voor manier dan ook. 🤮