Je kent het fenomeen vast wel. Mensen tekenen volkomen vrijwillig een wurgcontract bij een zender om wekenlang opgesloten te zitten met een stel aandachtszoekers om vervolgens moord en brand te gillen dat ze compleet verkeerd zijn geportretteerd. Onze kersverse afvaller Cynthia uit De Bondgenoten spant momenteel echt de absolute kroon in dit lachwekkende en vermoeiende genre.
Haar verblijf in die troosteloze loods was op zijn zachtst gezegd een behoorlijke achtbaan. Eerst zagen we haar de grote finale verliezen van Jessica waarna ze in de tweede cyclus met haar hele groepje verloor en naar huis werd gestuurd. Maar het meest merkwaardige aan haar televisieavontuur was toch wel haar drastische persoonlijkheidswissel. In de eerste weken was de vrouw werkelijk te lui om uit haar ogen te kijken en leek ze permanent een emmer citroenen te hebben weggewerkt. Vervolgens transformeerde ze vrij onverwacht in een soort overbezorgde kloek voor haar medebewoners. In het online programmaatje Macdate mocht ze onlangs leeglopen bij Nick Eshuis en daar ging de beerput vol slappe excuses eindelijk open. Ze klaagde steen en been over de geschokte reacties van het thuisfront en verklaarde: “Mijn familie, mijn vriendinnen, collega’s die herkenden mij niet.”
Nou meid misschien zagen ze na al die jaren gewoon voor het eerst je ware aard. Maar het wordt nog veel treuriger. Haar eigen vlees en bloed voelde zich kennelijk geroepen om het harnas aan te trekken. De beste jongen is op eigen houtje in de telefoon geklommen om de redactie in Hilversum even flink de oren te wassen. Moeders verdedigde de nogal sneue reddingsactie van haar nageslacht met de klaagzang: “Mijn zoon heeft echt gebeld naar de makers. Jullie zetten mijn moeder weg als ‘altijd boos, ruzie zoeken en lui’. Ze hebben me heel slecht neergezet.”
Natuurlijk Cynthia het ligt altijd aan de gemene montage. Dat is het standaard fabeltje van iedere gevallen realityster die plotseling geconfronteerd wordt met zijn of haar eigen stuitende gedrag op de nationale beeldbuis. We snappen inmiddels allemaal heus wel dat de televisiemakers graag wat extra peper en zout toevoegen aan de verhaallijnen, maar je moet die hysterische woede-uitbarstingen toch echt helemaal zelf produceren voor de draaiende camera. Toch bleef ze wanhopig en bijna lachwekkend vasthouden aan het grote complot van de kwaadaardige regisseurs. Ze mopperde ter verdediging: “Dingen worden ook uit hun verband getrokken. Er gebeuren bepaalde dingen en dan laten ze alleen zien dat ik van nul naar honderd ga. Doe dan ook de rest erbij. Dat is wat je ziet.”
Laten we wel wezen als je werkelijk van nul naar honderd schiet om een volstrekte futiliteit in een afgesloten spelletjesprogramma heb je vooral heel snel een cursus woedebeheersing nodig en absoluut geen wanhopig telefoontje van je boze zoon naar de eindredacteur.
