Terwijl wij hier in Nederland proberen de dag door te komen met de eindeloze stroom aan politieke spelletjes in Den Haag vonden de heren van Vandaag Inside het blijkbaar hoog tijd voor een riant snoepreisje. Twee weken lang zenden ze uit vanaf een of ander hagelwit strand op Curaçao. Het zou een tropische droom moeten zijn, maar het lijkt in de realiteit meer op een uit de hand gelopen bedrijfsborrel waar jij als trouwe fan simpelweg niet voor bent uitgenodigd.
We krijgen precies dezelfde uitgekauwde gasten voorgeschoteld als altijd, maar dan met een glimmend laagje zonnebrand en een gênante zweetplek op het te krappe overhemd. De grande dame van de televisiekritiek is er inmiddels ook he-le-maal klaar mee. Onze eigen pitbull van het AD Angela de Jong fileerde het geflopte uitstapje in haar laatste podcast en ze spaarde de giechelende mannen absoluut niet.
Ze sneed direct aan wat we allemaal stiekem al dachten toen we hoofdschuddend op de bank zaten. “Ik zat te kijken en ik gun iedereen zijn reisje naar Curaçao, dat moet hij vooral lekker zelf weten, maar ik vroeg me echt af: waarom? En als je het doet, doe het dan in elk geval goed. Wilfred heeft volgens mij in z’n hele leven nog nooit zó hard gewerkt om er een succes van te maken als nu.”
Het is inderdaad een tikkeltje treurig om te zien hoe de presentator krampachtig probeert de boel nog enigszins bij elkaar te houden. Het geluid is bovendien een absolute ramp. De Caribische passaatwind blaast ongenadig hard door de microfoons heen, waardoor de helft van de flauwe moppen compleet in het niet verdwijnt. Onze tv-koningin had daar ook zo haar ongezouten mening over. “Het moest maar gezellig worden en het moest maar leuk zijn, maar als ik er al iets van verstond door die wind, dan was het al meegenomen. Je krijgt toch een beetje het idee als kijker: leuk voor jullie, maar wat heb ik eraan? Wat heb ik er nou aan dat jullie daar zitten? Echt helemaal niks.”
Natuurlijk weten we allemaal dondersgoed hoe de televisiewereld in elkaar steekt. Zo’n peperdure trip wordt rijkelijk gefinancierd door adverteerders die graag hun naam verbinden aan een kijkcijferkanon. Er werd ons vooraf beloofd dat we sfeervolle beelden van het zonovergoten eiland zouden krijgen, maar de critici vragen zich terecht af voor wie dat nou eigenlijk een toevoeging is. “Dat is leuk voor de sponsor, maar voor de kijker?”
Het absolute toppunt van ironie werd bereikt toen de besnorde analyticus en zijn luidruchtige tafelgenoten ongegeneerd begonnen te klagen over een concurrerende zender. “Het meest frappant vond ik nog dat ze een hele discussie hadden over het nieuwe decor van RTL en hoe lang het geduurd heeft en hoe groot ze het maken bij RTL.”
Dat was voor Angela echt de druppel die de emmer deed overlopen. “Dat werd helemaal belachelijk gemaakt, prima, daar zit ook wat in, want ik zag ook niet zoveel verschil als kijker. Het gaat om de inhoud, werd daar gezegd, maar dat geldt ook voor VI. Je wil toch gewoon die drie gasten en of ze nou op Curaçao zitten of Hilversum?”
Precies dat dus. Wat de talkshow normaal zo ijzersterk maakt, is de rauwe en directe kijk op de actualiteit van de dag. Nu ze met een lauwe cocktail in de hand op een duur resort vertoeven, lijkt die broodnodige voeling met de Nederlandse samenleving totaal verdampt te zijn. “De urgentie gaat ook een beetje weg, want ze zitten daar met z’n allen op een eiland. Het voelde ver weg en dan had ik het idee, van: weten jullie wel helemaal wat er in Nederland gebeurt?”
Uiteindelijk draait televisie maken om de connectie met de gewone mensen thuis. Als je die band verliest, ben je als programmamaker simpelweg nergens. “Je moet volgens mij in eerste instantie altijd aan je kijkers denken. De uitgesproken boodschap is ook een beetje: we kijken naar het feestje van een ander.”
Het is pijnlijk accuraat verwoord. Je zit daar maar te staren naar een groepje rijke tv-miljonairs die de tijd van hun leven hebben, terwijl de gemiddelde Nederlander de eindjes aan elkaar probeert te knopen. “Als kijker koop je daar echt helemaal niks voor. Dan denk je eerder: hallo, ik voel me buitengesloten.”
De snoeiharde conclusie is dan ook dat dit hele pretentieuze project een gigantische misrekening is geweest van de zenderbazen in Hilversum. De kijker zit helemaal niet te wachten op een slecht geproduceerd reisprogramma. “Er kijkt niemand VI om een docu over Willemstad te zien, toch? Ook geen beelden, nee. Het gaat er toch gewoon om wat Johan Derksen roept?”
En zo is het maar net. Laten we hopen dat ze snel weer gewoon aanschuiven aan die bekende tafel in het vertrouwde Nederland, precies waar ze thuishoren.
