Nu we net de eerste waterige lentezon van maart op ons gezicht voelen en de krokussen eindelijk uit de grond kruipen klapt daar ineens een sprookjeshuwelijk met veel geraas uit elkaar. Jan Smit en zijn Liza kappen ermee na veertien jaar het perfecte plaatje te hebben gespeeld voor de bühne. Op de redactie keken we elkaar aan en dachten we eigenlijk allemaal hetzelfde namelijk hoe lang we deze bui al zagen hangen.
Natuurlijk houden ze de kaken nu stijf op elkaar over de ware toedracht wat alleen maar liters kerosine op het vuur van de juicekanalen gooit. Het halve internet roept inmiddels dat onze nationale knuffelzanger weer eens een “scheve schaats” zou hebben gereden. Nu moeten we wel eerlijk blijven en toegeven dat we de bonnetjes of stiekeme hotelboekingen daarvan nog niet in handen hebben. Al weten wij op de wandelgangen van de showbizz natuurlijk best dat dit verre van de eerste keer is dat er zulke verhalen over hem rondzingen. Vroeger wisten ze dat soort kleine brandjes altijd uiterst handig te blussen voordat het de spuigaten uitliep, maar blijkbaar was de emmer nu echt vol.
De spionnen van Reality.FBI hebben de stoffige archieven erbij gepakt en de details zijn gewoonweg om te huilen. Onze Jantje was in 2011 blijkbaar al zo gewiekst als een vos. De miljoenen blijven netjes veilig op zijn eigen bankrekening staan buiten schot van alles en iedereen. Liza wordt schijnbaar afgescheept met een ijskoude troostprijs van zo’n driehonderdduizend euro, de sleutels van een bolide en wellicht een beetje maandelijks zakgeld om de boodschappen te doen. Voor veertien jaar trouwe dienst en het ophouden van de schone schijn klinkt dat toch een beetje als een karige fooi.
Maar het absolute komische dieptepunt van deze hele soap is toch wel de amateuristische heksenjacht op de zogenaamde nieuwe vlam. Gisteren vloog de naam Corine ineens over de digitale toonbank en iedereen dacht dat de dader gepakt was. Die arme, onschuldige vrouw wist niet hoe snel ze in de verdediging moest schieten tegen de online meute. Wat bleek nou de harde, ontnuchterende waarheid te zijn. Het was een ronduit lachwekkende persoonsverwisseling omdat de eigen partner van deze mevrouw toevallig ook de oer-Hollandse naam Jan draagt. Je verzint zo’n scenario echt niet, zelfs niet na drie glazen chardonnay. Terwijl wij stiekem smullen van deze comedy of errors, zit het management in het vissersdorp zich ongetwijfeld in de handen te wrijven dat we de echte reden van de scheiding nog steeds niet te pakken hebben.
