Marco Borsato dacht vermoedelijk dat hij na zijn vrijspraak definitief de dans was ontsprongen en ergens veilig met een glas wijn op de bank plofte. De rechter sprak de zanger immers vrij van het vermeende wangedrag met een jong meisje en het gevreesde hoger beroep bleef uit. Maar de hoogste baas van het Openbaar Ministerie, ene Rinus Otte, komt nu genadeloos uit de hoek met een ongezouten mening die de vloer aanveegt met het tanende imago van de artiest.
Normaal gesproken houden die hoge piefen in toga de kaken stijf op elkaar, maar deze Rinus trok in De Telegraaf ineens alle registers open. Hij is klaarblijkelijk nog steeds witheet over de gang van zaken en deelt een paar moddervette sneren uit richting het kamp van de gevallen zanger. Dat het slachtoffer in deze bittere soap in de kou lijkt te staan doordat de zaak is gesloten heeft vooral een taaie procedurele achtergrond. Rinus legde dat haarfijn en toch wel een beetje treurig uit met de woorden, “Die zaak heeft lang geduurd, zoals helaas veel zedenzaken, omdat er bij zedenzaken nu eenmaal vaak niet heel veel bewijs aanwezig is.” Je voelt de pure frustratie gewoon door de regels van de krant heen sijpelen.
Toch was het dossier volgens de topman echt wel voorzien van munitie waaronder dagboeken vol intieme krabbels van het meisje zelf. Rinus weigert de boel te verbloemen en stelt ronduit, “De zaak heeft lang bij het OM gelegen, misschien wel te lang, maar uiteindelijk is Borsato gedagvaard, met volle overtuiging, met een goed requisitoir. Maar de rechtbank heeft desondanks vrijgesproken. Dat kan en gebeurt vaker.” Het klinkt eigenlijk een beetje als een willekeurige eliminatieronde op SBS6 waar net de verkeerde pion de loods moet verlaten door een stomme speling van het lot. Dat geeft hij overigens zelf ook min of meer toe, want een andere scheidsrechter had mogelijk wel gewoon de rode kaart getrokken. Hij dekte zich een beetje in door te filosoferen, “Niet uitgesloten is dat een andere combinatie van rechters met ditzelfde dossier tot een veroordeling was gekomen, ook in hoger beroep. In dit soort zaken hangt het nu eenmaal af van de overtuigingskracht van het bewijs en deze drie rechters waren duidelijk niet overtuigd.”
Dat ze de handdoek uiteindelijk moedeloos in de ring gooiden en het hoger beroep lieten varen is overigens een direct gevolg van het gigantische mediacircus rondom de zanger. Rinus omschrijft dat bittere besluit door te zeggen, “De zaak liep al lange tijd, de mediahype steeg steeds verder, elke week was er discussie over de media. Op enig moment moet zo’n zaak dan stoppen. Om die reden had ik wel begrip dat het lokale parket geen hoger beroep instelde. Het vonnis van de rechtbank staat en is ook voor het OM nu onaantastbaar.” Maar wat hem blijkbaar nog het meest tegen de borst stuit in dit hele misselijkmakende dossier, is de vuile oorlog die de peperdure advocaten voerden om het slachtoffer structureel zwart te maken. Hij nam het krachtig op voor de jonge meid met een pijnlijk eerlijke observatie, “Maar wat mij meer trof dan de vraag of het bewijs voldoende overtuigend was, was dat tegenwoordig, dus ook in deze zaak, alle registers worden opengetrokken om het karakter van de aangeefster aan te vallen. Of zij en haar moeder wel deugden, en zij bij wijze van spreken aanleiding had gegeven tot zijn gedrag.”
Het slijk dat rücksichtslos richting de aangeefster is gegooid staat volgens de OM baas in een bizar contrast met hoe de mannelijke artiest zelf de arena verlaat. Rinus trapt keihard na richting Marco en velt een snoeihard moreel oordeel over het vermoedelijke handtastelijke gedrag met de vlijmscherpe quote, “Hij heeft zeer onzedelijk gedrag vertoond en dat wordt minder gediskwalificeerd” Hij snapt er werkelijk helemaal niets van dat een volwassen vent ermee wegkomt terwijl de getraumatiseerde vrouw wordt gefileerd. Hij vat de treurige nasleep perfect samen met de stelling, “De aangeefster en haar moeder zijn zwaar gediskwalificeerd, terwijl het zeer onzedelijke gedrag van Borsato, een man van middelbare leeftijd naar een toen minderjarig meisje, veel minder gediskwalificeerd werd.” En dan volgt er nog een gitzwarte waarschuwing voor de toekomst, “Dat is toch wel heel bijzonder en een slecht signaal naar andere jonge meisjes die aangifte zouden willen doen, maar aan de hand van deze zaak zien wat er kan gebeuren, hoe ze zelf door de mangel gehaald kunnen worden.” Het lijkt er sterk op dat de zanger voorlopig nog lang niet met een gerust hart over straat kan lopen.
