De geur van brandend rubber die je vandaag misschien rond Hilversum rook was geen slippende bolide van een gehaaste omroepbaas. Nee, dat was het onvermijdelijke moment waarop de innige vriendschap tussen mediamagnaat John de Mol en Peter Gillis met gierende banden en een enorme crash tot stilstand kwam. De kille tv-wereld kent geen genade en dat heeft onze Brabantse parkbeheerder zojuist op de meest pijnlijke manier ontdekt.
Jarenlang moesten we knarsetandend toekijken hoe de grote baas zijn zwaarlijvige goudmijn krampachtig beschermde tegen de alsmaar aanzwellende storm van kritiek. Iedereen met een beetje inzicht in de Hilversumse slangenkuil begreep dondersgoed waarom de zenderdirectie zo huiverig was om in te grijpen. De zendertop verstopte zich angstvallig achter het laffe excuus dat ze eerst het oordeel van de man met de hamer moesten afwachten.
Nou die rechters hebben inmiddels van zich laten horen en de uitkomst is allesbehalve een sprookje. Onze gevallen realityster kreeg een slordige achttien maanden celstraf aan zijn broek, waarvan een deel voorwaardelijk, wegens wat pijnlijk sjoemelen met de belastingcenten. Daarbovenop kwam een taakstrafje voor de fysieke uitspattingen richting zijn voormalige vlam Nicol. Aan de beruchte tafel van Vandaag Inside werd die strafmaat direct meedogenloos gefileerd door de besnorde analyticus. “Ik vind 60 uur werken voor je vriendin in elkaar slaan nog niet zoveel hoor” merkte de man aan de kop van de tafel ijskoud op.
Maar toen kwam het, de droom van elke televisiedirecteur werd werkelijkheid. Er lag eindelijk een vonnis. Het perfecte ontsnapclausuletje was geboren om deze wandelende imagoschade zonder al te veel intern gezichtsverlies te lozen. Johan prikte dwars door die doorzichtige bestuurslaag heen en verwoordde haarscherp de sfeer op de directieburelen. “Ik denk dat Talpa heel blij is, want die hebben nu een reden om te kappen. Talpa heeft steeds gezegd: ‘Zodra er een veroordeling komt en hij is schuldig, dan is het afgelopen.’” Hij voegde daar nog een bloed-cynische, maar uiterst accurate observatie aan toe over hoe dergelijke ontslagen worden geregisseerd. “Daar hebben ze gewoon op zitten wachten, want natuurlijk wilden ze ervan af, maar het is ook een beetje gek door je op hol te laten slaan voor de publieke opinie, van: ‘Die moet van de buis.’ Dat doe je niet.”
Wat deze hele mediasoap pas echt een weerzinwekkend meesterwerk van hypocrisie maakt, is de kwaadaardige timing van de zenderopperhoofden. Tot op de allerlaatste seconde lieten ze de cameraploegen draaien bij de rechtbank, puur om de laatste dramatische beelden voor de kijkcijfers veilig te stellen, om vervolgens letterlijk momenten later de stekker eruit te rukken met een gortdroog persbericht. “Wij hebben kennisgenomen van de rechterlijke uitspraken in de rechtszaken rondom Peter Gillis. Zolang sprake is van hoger beroep of cassatie in deze zaken vinden er geen nieuwe opnames voor Familie Gillis: Massa is Kassa plaats.” En let wel, de afleveringen die al in kannen en kruiken zijn, persen ze gewoon nog even uit voor de broodnodige reclame-inkomsten. “Het huidige seizoen van de serie is reeds opgenomen, wordt momenteel uitgezonden op SBS6 en loopt tot en met 5 juni.” Bij de desk van RTL Boulevard roken ze die smerige streek natuurlijk op kilometers afstand. Luuk Ikink verslikte zich zowat in zijn eigen verontwaardiging. “Toen wij die reactie terugkregen waren inderdaad de opnames net afgelopen. Drie minuten eerder”
En de grote hoofdrolspeler in dit treurspel. Die waggelde ergens vrolijk rond, volkomen onwetend over het mes dat zojuist diep in zijn rug was geplant. Het is toch werkelijk hartverscheurend, en stiekem ook wel hilarisch, dat een roddelverslaggever hem het einde van zijn televisiecarrière moest mededelen. Jordi Versteegden deelde die ongemakkelijke confrontatie maar al te graag met televisiekijkend Nederland. “Ik moet zeggen dat ik Peter Gillis nog even aan de lijn had nadat ik dit statement kreeg en toen wist hij echt van niets. Hij zegt: ‘Ik heb geen idee.’”
Tot overmaat van ramp was er nog de veelzeggende stilte uit de hoek van de man die we normaal gesproken kennen als Peters persoonlijke pitbull in toga. Waar voormalig strafpleiter Bram Moszkowicz voorheen bij elk zuchtje tegenwind als een trouwe viervoeter in de bres sprong voor zijn vriend uit het zuiden, hield hij nu zijn kaken stijf op elkaar. In de meedogenloze voedselketen van de showbizz weet je immers dondersgoed aan wiens kant je moet staan om je lucratieve baantje te behouden. Je bijt simpelweg niet in de hand van de miljardair die jouw maandsalaris overmaakt. Terwijl de rest van de wereld toekijkt, likt de weggestuurde vakantieparkbaas in eenzame stilte zijn wonden, bruut afgedankt door de zenderfamilie die hij tot gisteren nog als zijn bloedeigen matties beschouwde.
