Hebben we vrijdag met z’n allen naar dezelfde gênante vertoning zitten kijken of ligt het aan mij. Terwijl de sluwe tactieken en valse beloftes normaal gesproken stiekem achter de deuren van de wasruimte worden besproken liep het dit keer ronduit pijnlijk uit de klauwen midden in de huiskamer. Roland hing weer eens vol overgave de getergde dramaking uit nadat de Vossen brutaalweg driehonderd punten onder de neus van de Haaien vandaan gristen. Dat hij dit theatraal bestempelde als regelrechte broedermoord, laat maar weer eens zien hoe de isolatie in die loods je realiteitszin compleet aantast. Het leek wel een slechte B-film waar Salar ineens de rol van de grote verrader kreeg toebedeeld.
En ik ben absoluut niet de enige die met gekromde tenen en plaatsvervangende schaamte op de bank zat. Mercedes heeft de bewuste beelden ook onder ogen gekregen en windt er geen doekjes om tegenover de draaiende camera’s van Shownieuws. Terwijl half Nederland het had over de zoveelste messteek in de rug, viel haar geoefende oog op iets heel anders. Ze zag precies wat wij allemaal stiekem al dachten toen de heren met een dubbele tong over elkaar heen buitelden. Ze zei letterlijk: “Heel eerlijk gezegd ben ik vooral heel erg geschrokken. En dan niet eens zo zeer door heel de situatie, maar hoe ongelooflijk iedereen voor schut staat daar qua drankgebruik. Ze kunnen allemaal niet meer lullen. Ik vind het heel apart allemaal dit.”
Precies dat dus. Het is ontzettend pijnlijk om te zien hoe alle doordachte strategieën als sneeuw voor de zon verdwijnen zodra de glazen worden gevuld en de flessen leeg raken. En hoewel Mercedes erom bekendstaat dat ze een vlijmscherpe mening heeft, houdt ze zich in dit moddergevecht opvallend op de vlakte. Ze weigert zich voor het karretje van Roland of Salar te laten spannen en speelt de diplomatieke kaart. Toch deelt ze tussen de regels door wel nog even een vileine sneer uit naar de huilebalken die voor het gemak even vergeten dat ze meedoen aan een meedogenloos spelletje om een ton.
Over het gebrek aan incasseringsvermogen in deze kwestie voegde ze er namelijk nog dit aan toe: “Ik vind uberhaupt niet dat er per se een juist of onjuist is in dit verhaal. Het is en blijft een spel. Tuurlijk, je mag boos zijn. Ik kan hier niet echt een partij kiezen. Maar als ik iemand moet kiezen, zou ik zeggen: Je doet hieraan mee en je weet wat er gaat gebeuren, punten afpakken kan altijd gebeuren. Dus ik vind niet dat dat zo persoonlijk genomen mag worden. Of de reactie daarop juist is, dat weet ik niet.”
Dat vat de poppenkast wel zo’n beetje samen. Huilen om gestolen punten terwijl je stamelend en lallend boven je wijnglas hangt, het is de trieste realiteit van onze favoriete realitysoap. Ik tel de dagen af tot de volgende cyclus begint en we weer kunnen smullen van hoe ze elkaar met een stalen gezicht en een huichelachtige lach in de armen vallen.
