Het nieuwste bericht van Martijn Krabbé blijft bij je hangen. Geen schreeuwerige selfie, geen cocktail in de hand, maar een foto die bijna te rustig oogt voor iemand die terminaal is.
Op Instagram toont hij zichzelf in zee, omringd door palmbomen met Deborah stevig tegen zich aan. Hoed op, zonnebril op, alsof hij even wil doen alsof Nederland niet bestaat. En dan die ene zin erbij alsof hij hem zachtjes fluistert in plaats van post: “Ik wou dat dit voor altijd zo kon zijn.” Dat is geen vakantiekreet, dat is een gedachte die je normaal pas uitspreekt als de avond valt en de wereld even stil is.
Onder de foto verzamelen zich vele reacties: “Ik denk dat zo ongeveer heel Nederland jullie dat gunt. Geniet er lekker van samen.” Een ander houdt het simpeler: “Wat een mooie foto.” Ondertussen rollen de bekende namen ook binnen. Chantal, Monica, Leontine, Maan, Trijntje, Wendy, iedereen lijkt even te willen zeggen: we zien je.
En dat terwijl iedereen weet wat er achter die foto schuilt. Vorig jaar vertelde Martijn dat hij uitgezaaide longkanker heeft en dat genezen er niet meer in zit. Dat is zo’n zin die je leest en daarna even naar je eigen muur staart. Toch tekende hij in december nog een nieuw contract bij RTL alsof hij tegen de tijd in onderhandelt. En ondertussen hoor je hem weer als voice-over alsof zijn stem weigert om zich terug te trekken.
Het wrange is dat dit geen bericht is over ziekte, maar over verlangen. Niet om beter te worden, maar om vast te houden. Aan zon, aan zee, aan Deborah. Alsof hij zegt: kijk, dit is het moment dat telt. Geen dokterskamers, geen studio’s, geen schema’s. Alleen water tot aan de borst en een arm om iemand heen.
