De nieuwe coalitie van VVD, D66 en CDA heeft afgesproken dat de AOW-leeftijd vanaf 2033 sneller omhoog gaat. Officieel heet dat een technische aanpassing, maar oud-FNV-man Tuur Elzinga noemt het zonder omwegen een “historische fout”. Hij was in 2019 nog een van de bouwers van het pensioenakkoord en ziet nu zijn bouwwerk scheuren. In zijn woorden: “Het was een kwetsbaar bouwwerk, een breekbaar vaasje”. Zo’n vaasje dat je voorzichtig op de rand van de tafel zet en waarvan je hoopt dat niemand er tegenaan stoot. Nou, daar gaat-ie.
Even terug naar toen. Na jaren van gedoe werd afgesproken dat de pensioenleeftijd niet meer één op één mee zou stijgen met hoe oud we gemiddeld worden. Niet drie maanden langer leven betekent drie maanden langer werken, maar twee maanden. Dat was al slikken, maar volgens Elzinga nog nét te verkopen aan boze leden. Zelfs premier Mark Rutte gaf toen toe dat de stijging eerder “hysterisch” snel ging. Dat woord bleef hangen alsof hij zelf even schrok van wat hij had aangericht.
Nu wordt dat systeem weer losgelaten. De AOW staat nu op 67 jaar en gaat in 2028 naar 67 jaar en drie maanden en daarna nog sneller omhoog. Het prijskaartje dat ermee bespaard wordt is fors, maar het vertrouwen kost minstens zoveel. Elzinga ziet het al misgaan: “Mensen zijn er grommend mee akkoord gegaan. Nu de afspraken worden geschonden, zie ik een nieuwe strijd opdoemen over de pensioenleeftijd.”
Wat vooral steekt, is wie dit besluit nemen. “Drie partijen, die geen meerderheid hebben zetten nu een streep door een akkoord waar zij eerder zelf hun handtekening onder zetten.” Dat klinkt als iemand die zijn eigen contract verscheurt en doet alsof het altijd al kladpapier was.
Bij het CDA wordt het mooier verkocht. Fractievoorzitter Henri Bontenbal zei bij de presentatie dat de AOW behouden blijft. Critici horen vooral: ja, maar in een andere verpakking. Het is alsof je zegt dat de koffie hetzelfde blijft, maar ondertussen het kopje steeds kleiner maakt.
En waar is de man die het akkoord ooit mee dichttimmerde. Wouter Koolmees houdt zich afzijdig. “Ik laat dit over aan het nieuwe kabinet en de nieuwe minister.” Dat is de politieke versie van je jas pakken en zeggen dat je net de bus moet halen.
Ondertussen staan vakbonden en werknemers alweer met hun pen klaar voor de volgende ronde strijd. Het voelt als een herhaling van zetten, maar dan met grijzer haar en stijvere knieën. Terwijl politici in Den Haag elkaar feliciteren met rekenmodellen, rekenen mensen thuis uit hoeveel extra winters ze nog moeten doorstaan voordat ze mogen stoppen.
Die moet gezellig met zijn vriendje bij Trump gaan zitten, past hij wel tussen.
En Ze hebben Zelf massaal op hem gestemd hilarisch toch.
Kunnen ze makkelijk beslissen.
Wanneer zij het bijltje er bij neergooien krijgen ze vele jaren wachtgeld en krijgen vervolgens een goedbetaalde baan in het bedrijfsleven.