Maandagavond zat Valentijn Driessen weer gewoon aan tafel bij Vandaag Inside, scherp als altijd, maar wie goed luisterde hoorde iets anders meeklinken dan voetbalmeningen en mediakritiek. Achter die bekende bromstem zat ineens een leegte. Zijn vader is overleden. Geen persbericht, geen groot drama vooraf, maar een zinnetje na de uitzending.
Toen Wilfred Genee, Valentijn na afloop apart nam in In De Wandelgangen ging het erover. “Nog gecondoleerd met je vader, maar dat had ik je ook al doorgegeven…”, zei Genee. Geen theater, geen violen, gewoon recht op de man af.
Valentijn knikte. “Ja, ja. Perfect.” Zo’n antwoord dat je alleen geeft als je jezelf bij elkaar raapt. “Het is allemaal uitstekend gegaan, moet ik eerlijk zeggen. Het overlijden is precies gegaan zoals hij het wilde. Thuis en alles, geen verzorgingstehuis. Relatief gezond. En hij is oud geworden: 94. Ik heb hem 62 jaar meegemaakt.”
“Hij keek altijd. Nu zou ik hem altijd bellen. Als ik terugreed naar huis, belde ik hem altijd. En morgen zou ik langsgaan. Ik ging dinsdag altijd langs.”
Valentijn die er normaal met gestrekt been inkomt moest nu toegeven dat er een gat zit in zijn week. “Het was wel bijzonder. Het is best gek ja, dat ik hem nu niet ga bellen.”
De dood kwam niet als een plots drama eerder als een zorgvuldig afgesproken vertrek. Geen verzorgingstehuis, geen eindeloze aftakeling. Driessen klonk bijna zakelijk, maar juist dat maakte het hard. “94 jaar: mooier kon gewoon niet. Echt. Hij zou zelf heel blij zijn geweest met de manier waarop hij is gegaan. Mooi geweest, 94. Ik hoop het op die manier te halen.”
Gecondoleerd Valentijn