Wie dacht dat de Spaanse zon de scherpe randjes van de familie Hansler zou verzachten heeft duidelijk nog nooit gezien hoe Monique een kledingkast benadert. In de nieuwe aflevering van De Hanslers: van de Piste naar de Playa verandert een onschuldig logeeradres in een moreel tribunaal met Denise als onvrijwillige verdachte en haar kast als plaats delict.
Ik heb zelf ooit een schoonmoeder gehad die met twee vingers over de vensterbank ging en daarna betekenisvol zweeg. Dat was al ongemakkelijk. Wat Monique hier doet gaat een stap verder. Ze staat voor de kast, trekt een gezicht alsof ze zojuist een crime scene betreedt en zegt: “Ik vind veel goed, alleen ik hou niet van rommel.” Dat klinkt nog mild, bijna moederlijk. Maar dan volgt de genadeslag. “En zij kan echt rommel maken. Maar ja, dat zeg ik dan ook gewoon. En die kast, als ik die open trek…”
De deur gaat open en Monique gaat los. Zonder uitnodiging, zonder handschoenen. Kleding vliegt eruit, de toon wordt scherper en het oordeel ligt al klaar. “Kijk… Een grote catastrofe.” Even voor de duidelijkheid: het gaat hier niet om een ingestort huis, maar om de kast van een volwassen vrouw. Monique is niet klaar en deelt het huiswerk meteen uit. “Dat moet je opruimen. Dat heb ik toch gezegd?”
Alsof de kast nog niet vernederend genoeg was schuift haar blik door naar de rest van de kamer. Daar ontdekt ze stof. Veel stof, in haar ogen. “Ik zie daar zo’n dikke laag stof. Ik kan daar niet tegen, hoor.” En dan, bijna ter compensatie, alsof ze zelf ook voelt dat dit wel erg ver gaat: “Maar het is verder een lieve meid, echt waar…”
Het is precies dat soort toevoeging dat de boel wrang maakt. Eerst door de slipjes graaien, daarna een aai over de bol. In een soap is het misschien televisie, maar in het echte leven zou je hier je koffer pakken. Geen wonder dat de kijker Monique inmiddels met argwaan bekijkt. Sinds Winter Vol Liefde krijgt ze bakken met kritiek.
Zelf blijft Monique stoïcijns onder de online storm. Volgens haar is het allemaal een kwestie van afgunst. “Ik denk ook dat het een stukje jaloezie is. Het zijn die internetridders die dat doen. Ze fokken elkaar op, weet je. Zegt de één wat, dan gaat de ander eroverheen.” Ze zegt in de Party met de rust van iemand die zeker weet dat ze gelijk heeft. En mocht je denken dat het haar raakt, dan is daar haar slotzin. “Ik lees het eigenlijk allemaal niet, wat mensen zeggen. Ik sta daar ver boven.”
Boven wie precies, blijft de vraag. Boven Denise in elk geval wel die haar kast voorlopig maar beter op slot kan doen.
Je kan vinden van Denise wat je wil, maar ze is daar op tijd weggekomen. In het ergste geval had ze een kind gekregen van die sufferd en dan had ze voor de rest van haar leven met die verschrikkelijke mensen moeten dealen. Die verschrikkelijke opgeblazen varkenspoot die je kasten komt open trekken om te loeren. Driedubbele onderkinnen en dan een bandje om je poot binden en een sjaaltje om je middel alsof ze 14 jaar is het lijkt kinderen voor kinderen wel. Als er gewerkt moet worden is ze ziek of onderweg, last van dit, last van dat altijd en altijd maar klagen.
Als mijn schoonmoeder dat ooit had gedaan, had ze veel korter geleefd dan dat ze heeft.