Of het nu Rachel of een echte Brendie is .Als je het nuchter bekijkt zijn of is het simpelweg nogal…
Het moet weer zo ver komen: de televisiebazen van Adam Zkt Eva VIPS struinen inmiddels door de krochten van BN’er-land, op zoek naar iedereen met een beetje bekendheid én een flinke portie wanhoop. Je weet: als zelfs een oud-GTST’er met een vergeten reality-boek en mislukte OnlyFans-account ineens een DM van de castingdirectie krijgt is de bodem van de vijver bereikt. En toch blijft het format maar trekken: bloot, gênant, en bovenal heel, héél lucratief.
Het is niet voor niets dat BN’ers die normaal hun dignity tot de laatste druppel proberen te bewaren ineens héél rekbaar blijken zodra de producenten met een koffertje van 50.000 euro op de stoep staan. Vijftigduizend piek voor een paar dagen rondhangen op een strand met een camera in je kruis – de Nederlandse versie van de Lotto winnen, maar dan zonder loterij en met het risico dat je piemel trending wordt op X.
Lale Gül kreeg het aanbod ook. “Het is, ook voor tv-termen, echt heel veel geld,” citeert mediacriticus Victor Vlam in zijn podcast, en terecht. Serieus, voor ‘Ik Hou van Holland’ krijg je misschien net genoeg voor een middagje boodschappen bij de AH, maar hier krijg je een som waarmee de gemiddelde starter tegenwoordig een halve badkamer kan financieren. En Lale? Die kreeg zelfs een verhoogd bod, want ja: een beetje controverse, een flinke dosis emancipatie én bloot op RTL daar staat in Hilversum een bonus op.
Waarom zo veel geld? Simpel, zegt Victor Vlam: “Je zult volledig naakt op televisie te zien zijn.” Dat is niet niks, zelfs niet in een land waar half BN’erland ooit op Funda stond als ‘te koop wegens carrière-einde’. Voor de ‘right price’ is alles te koop. En, laten we eerlijk zijn: met 100.000 euro kun je tegenwoordig nauwelijks nog een halve parkeerplaats in Amsterdam kopen, maar het blijft geld.
Het gesprek verschuift vanzelf naar de prijs van waardigheid. “Je verliest natuurlijk wel altijd een stukje geloofwaardigheid als je aan dit soort programma’s mee gaat doen.” Maar goed, zegt Vlam: “Aan de andere kant, jongens, het is wel een ton.” De meeste kijkers kopen die soap-vibe toch al niet meer af bij hun BN’ers; geloofwaardigheid is in de Nederlandse tv-wereld inmiddels net zo zeldzaam als een waterdichte relatie van een Hazes.
Toch en dat is het venijn van deze hele toestand: als je net als Lale je familiegeschiedenis, religie en identiteit tot statement hebt verheven wordt zelfs het showen van je blote billen een politiek gebaar. Je kunt het verkopen als ‘de ultieme middelvinger naar je verleden’. Maar de vraag blijft: wie lacht er het laatst? De producenten, met hun zakken vol advertentie-euro’s, of de kijker, die zich de volgende ochtend afvraagt of ze écht net Lale Gül zag struinen in haar blootje op een tropisch eiland?
Kijken wat ze belangrijker vind,
Geld of haar principes.
Als ze haar principes laat vallen zal ze als opiniemaker/schrijfster ook niet meer serieus genomen worden.