Wie de laatste tijd de televisie aanzet, kan er niet meer omheen: de zachte G is aan een flinke opmars bezig in Hilversum. Sinds de overname van RTL door de Vlaamse mediagigant DPG Media waait er een zuiderwind door de studio’s. Wat begon als een strategische fusie in de bestuurskamer, vertaalt zich nu in een televisielandschap waar Nederlandse sterren steeds vaker hun kleedkamer moeten delen met onze zuiderburen. De samenwerking tussen RTL en het Vlaamse VTM wordt intensiever dan ooit, en dat zorgt voor gemengde gevoelens in de wandelgangen van het Mediapark.
Efficiëntie boven alles
Vanuit een zakelijk oogpunt is de rekensom simpel. Waarom zou je twee keer een peperduur decor bouwen en twee aparte productieteams inhuren als je één groot spektakel kunt optuigen voor zowel de Nederlandse als de Vlaamse markt? Het is een kwestie van schaalvergroting die we eerder zagen bij programma’s als The Voice van Vlaanderen of gezamenlijke realityshows. Voor de kijker betekent dit vaker duo-presentaties, zoals we die kennen van Chantal Janzen en Koen Wauters, maar voor de Nederlandse BN’ers voelt het soms als een stoelendans waarbij er plotseling minder stoelen beschikbaar zijn.
De angst voor een overvol speelveld
Hoewel de synergie voor de kijker soms verfrissend werkt, heerst er onder de gevestigde orde in Hilversum een gezonde dosis spanning. De vijver waarin gevist wordt voor prestigieuze klussen wordt immers kleiner als de helft van de presentatoren uit Antwerpen of Gent moet komen. Terwijl sommige sterren de Vlaamse charme omarmen, vragen anderen zich af of de eigen identiteit van de zender niet verwatert. Het doet denken aan de harde saneringen in de televisiewereld, zoals we eerder zagen toen juryleden zonder pardon werden ontslagen bij grote talentenshows om ruimte te maken voor vernieuwing.
Een nieuwe realiteit voor de kijker
Voor de gemiddelde Nederlander is de Vlaamse invasie vooral een kwestie van wennen aan ander taalgebruik en een net iets andere vorm van humor. De Vlamingen staan bekend om hun beleefdheid en nuance, wat een interessant contrast vormt met de vaak directe en soms botte Nederlandse aanpak. Of deze culturele smeltkroes op de lange termijn de kijkcijfers een boost geeft, moet nog blijken. Eén ding is zeker: de grens tussen Hilversum en Vilvoorde is definitief vervaagd. De kijker krijgt meer spektakel voor hetzelfde geld, maar de Nederlandse sterren zullen hun borst nat moeten maken voor de Vlaamse concurrentie.
