Tegenwoordig heeft ongeveer iedere ietwat bekende Nederlander met een microfoon en een opgelopen trauma een eigen podcast en natuurlijk konden de telgen van het Hazes-imperium onmogelijk achterblijven. In hun gezamenlijke therapiesessie genaamd ADHAZES moesten blijkbaar weer de nodige luistercijfers gescoord worden. Onze Rox besloot dat dit specifieke moment ideaal was om haar meest ongemakkelijke slaapkamergeheimen ongefilterd op tafel te gooien. Waarom je zoiets in hemelsnaam in geuren en kleuren met je eigen broer bespreekt is voer voor een heel team aan psychiaters, maar wij smullen natuurlijk stiekem wel van de chaos. Ze omschrijft het incident zelf nog vrij mild als “een supergênant moment.” En geloof me als ik zeg dat dit een gigantisch understatement is.
We gaan even terug in de tijd. Iedereen herinnert zich nog wel die donkere en ietwat treurige periode waarin moeders en dochters massaal in de ban raakten van een mannetje over een mysterieuze miljardair met een voorliefde voor zweepjes ofwel Fifty Shades of Grey. Roxeanne was in die dagen blijkbaar geen uitzondering. Ze schetst voor ons het troosteloze beeld van haar toenmalige liefdesleven, waarbij ze doodleuk tussen neus en lippen door vermeldt: “Ik heb ooit een ex-vriend gehad die nogal verslaafd was aan drugs”. Om haar eigen blinde vlek nog even stevig te onderstrepen voegt ze daar vliegensvlug aan toe: “Later bleek dat, want dat wist ik toen helemaal niet.” Tuurlijk meid. Liefde maakt blind en in die specifieke kringen blijkbaar ook doof voor overduidelijk rammelende alarmsystemen. Geïnspireerd door de zinderende avontuurtjes van Christian Grey kreeg onze zangeres ineens grootse plannen voor tussen de lakens. Ze biecht zonder blikken of blozen op: “Ik wilde dat ook meemaken; dat ik gedomineerd zou worden, vastgebonden, the whole shebang, Dat leek me geweldig.”
En dan komt de aap uit de mouw. Haar toenmalige vlam moest nog even snel naar het centrum wippen om de benodigde stoute speeltjes te scoren. Een ritje van helemaal niks, aangezien ze praktisch om de hoek van de binnenstad woonden. Maar hier begint de ware ellende pas echt. Roxeanne deelt de kille en ronduit bizarre feiten met een verbouwereerde André: “Hij had me ondertussen wel vastgebonden hè – je voelt hem al aankomen, of niet?” Nou, we voelen de bui zeker hangen. Terwijl zij daar volkomen hulpeloos op het matras lag te wachten op de terugkeer van haar eigen kasteelheer, bedacht meneer ineens dat de lokale kroeg eigenlijk veel verleidelijker was dan een kinky potje rollenspel. “Hij had mij daar laten liggen”, klaagt ze nu vol onbegrip over de radio, “en het is ondertussen zo fucking gezellig geworden in de stad. Ik heb het elf uur zien worden.”
Urenlang wezenloos staren naar een wit plafond, stevig vastgesnoerd als een rollade voor de zondagse brunch. Je verzint zoiets toch niet. Tegen de tijd dat haar ridder op het witte paard eindelijk de drempel over strompelde, was de romantische sfeer logischerwijs wel een beetje doodgeslagen. Hij was, zoals ze de tragische toestand van haar ex poëtisch verwoordt, “helemaal doorgesnoven en lam”. De beste man had na zijn urenlange kroegentocht zowaar de juiste spullen bij zich, maar de zin was bij Roxeanne inmiddels heel ver te zoeken na deze absurde vrijwillige gijzeling in haar eigen woning. Ze sluit haar verbijsterende relaas af met een enorme open deur: “Ik was er echt hélemaal klaar mee, kan ik je vertellen.” Het is oprecht een medisch wonder dat ze dit soort verhalen nog lachend kan navertellen zonder accuut in huilen uit te barsten. Wat we hier als gewone stervelingen van leren is simpel. Mocht je dit weekend fantaseren over een spannend en uitdagend avondje, zorg er dan in ieder geval voor dat je de sleutels van de handboeien gewoon zelf veilig in je zak houdt.
