Terwijl wij hier in de vroege lente nog lopen te vernikkelen in de gure Hollandse regen, paradeerde Amalia afgelopen weekend vrolijk en onbezorgd rond in Sevilla. Het begint er inmiddels verdacht veel op te lijken dat ze aanzienlijk vaker tussen de fluwelen kussens van de Spaanse aristocratie fladdert dan dat ze in de bedompte collegebanken in Amsterdam te vinden is.
Dit keer was het feestelijke excuus een zwaar over de top societyhuwelijk van een of andere elitaire vriendin genaamd Mercedes Olazábal. Blijkbaar zijn die twee achter de schermen al een eeuwigheid dikke mik en komt deze Spaanse schone ook te pas en te onpas naar onze koude polder gevlogen om de banden aan te halen. De hele beau monde verzamelde zich voor de gelegenheid op een locatie die zoals we dat gewend zijn weer bol stond van de decadentie en het onversneden snobisme. Het plechtige jawoord klonk in de prestigieuze kapel van de Real Maestranza. Dat is precies zo een bekakte plek waar je zonder een enorme stamboom of een kruiwagen vol met oud geld waarschijnlijk niet eens over de drempel mag kijken. De hele Spaanse high society was uitgerukt om vooral gezien te worden, maar de toch ietwat onaangekondigde entree van onze toekomstige koningin zorgde pas echt voor de nodige rimpelingen in de sherry.
Uiteraard moest het hele festijn weer een misselijkmakende aaneenschakeling van modieuze pronkzucht worden. De bruid had zichzelf voor deze ultieme rodeloper-dag in een peperdure op maat gemaakte creatie van het luxe modehuis Navascués gehesen. Dat grapje was speciaal in elkaar geknutseld door niemand minder dan creatief directeur Cristina Martínez-Pardo, wiens rekeningen waarschijnlijk uit minimaal vijf nullen bestaan. En om de afhankelijkheid van de familie nog even extra in de peperdure verf te zetten, had mama Isabel Fernández de Mesa precies hetzelfde Spaanse atelier geplunderd voor haar eigen overdadige outfit.
Je voelt de blinde paniek en afgunst bij de overige genodigden al bijna branden door de muren van die kapel. Maar dan stuiten we op het allergrootste mysterie waar we hier op de redactie onze hoofden al dagen over breken. Terwijl we van de rest van die Spaanse adel tot op het laatste knoopje weten wat ze aanhadden is de daadwerkelijke kledingkeuze van Amalia weer een angstvallig bewaard staatsgeheim gebleven. De altijd benauwde Rijksvoorlichtingsdienst houdt ongetwijfeld de kaken weer stijf op elkaar, waardoor wij nu helaas volkomen in het duister tasten of de prinses voor een gewaagde zuidelijke look ging of zich veilig en oersaai verstopte in een overmaatse creatie van Natan.
