Woest en huilend: Wilfred Genee totaal door het lint achter de schermen

Er zijn van die momenten achter de schermen waarvan je denkt: dit verzin je niet. Maar bij Wilfred Genee lijkt het alsof dergelijke scènes standaard op het menu staan. Wat er in mei gebeurde na zijn BNR-uitzending met Marianne Zwagerman, klinkt meer als een fragment uit een slecht huwelijk dan uit een radiostudio. Terwijl de luisteraar dacht dat de twee keurig babbelden over roddels en reputaties broeide er een orkaan in het hoofd van de VI-presentator.

Marianne prikte hem live op de zender even fijntjes in een oude wond, de verhalen over zijn vermeende escapades buiten Soest. Je weet wel dat hardnekkige verhaal over een ladyshave in zijn dashboardkastje. Wilfred probeerde het sportief weg te wuiven met zinnen als: “Ik reageer nooit op dingen.” Maar iedereen die wel eens langer dan vijf minuten naar Vandaag Inside heeft gekeken hoorde de frustratie tussen zijn woorden door sijpelen. Zodra de microfoons uitgingen, liep Wilfred compleet leeg. Of zoals zij het samenvat: “Met schreeuwen en huilen en alles. Vanuit zijn kant.”

Volgens Marianne was hij ervan overtuigd dat hij door haar was verraden. Alsof ze in de uitzending op een rode knop had gedrukt die hij zelf al maanden angstvallig probeerde te vermijden. En ja, dat maakt dit hele voorval eigenlijk nog ironischer: de man die zelf graag prikt, duwt en trekt aan de persoonlijke levens van zijn gasten blijkt een broos ego te hebben dat kraakt zodra iemand het terugdoet.

Marianne legt uit waarom ze hem überhaupt terugduwde. Hij vroeg wéér naar haar liefdesleven terwijl zij net een periode vol ellende doormaakte. “Toen dacht ik: ik draai het gewoon eens even om.” We kennen die reflex allemaal: iemand trekt te hard aan je en opeens floept het eruit voordat je het zelf door hebt.

Dat Wilfred daar vervolgens witheet van wordt en níet van de ellende waar Marianne op dat moment doorheen ging zegt eigenlijk alles. Ze vertelt dat hij riep: “Ik dacht dat wij een heel goede relatie hadden.” Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik wist niet dat radiocollega’s tegenwoordig onderling relatiegesprekken voerden alsof ze in relatietherapie zitten.

Wat het allemaal nog pijnlijker maakt? In plaats van haar verhaal serieus te nemen, begon Wilfred weer over zichzelf. Over zijn imago. Over de roddels. Over hoe vreselijk híj het vindt. Het enige dat ontbrak was dat hij er een tissue bij pakte en zei: “En wat doen mijn gevoelens er dan toe?”

Jan Roos vatte het later op zijn eigen subtiele manier samen: “Als je het dus bij hem doet, gaat hij huilen, schreeuwen, krijsen en je cancelen. Weet je wat je dan bent? Een vuile, vieze farizeeër.” Tja. Het is dat ik het niet zelf hoefde te zeggen.

Maar eerlijk: het is wel typerend. Wilfred deelt graag uit, maar zodra iemand één tikje teruggeeft gaat het licht uit en de sirene aan. En zo eindigde een live radioshow met bitterballen in gedachten, maar oorlog in de praktijk.