Floortje Dessing de arme vrouw dacht vermoedelijk dat ze de ergste horroscenario’s wel had overleefd in de meest ongure derdewereldlanden, maar haar eigen lichaam bleek uiteindelijk haar meest meedogenloze en stille vijand te zijn.
Ze sleepte zich nog maar net voort na de verdrietige uitvaart van haar hoogbejaarde vader om vervolgens zelf linea recta in een regelrechte medische thriller te belanden. Geen exotisch virus opgelopen in een of andere modderige jungle, maar een zeldzame en zeer agressieve variant van endometriose woekerde genadeloos door haar ingewanden. Het escaleerde zo rap dat de witjassen in het ziekenhuis tijdens een slopende en huiveringwekkende marathonoperatie bijkans haar halve bovenlijf moesten demonteren. Er werden lukraak stukken van haar lever, haar long en haar middenrif rücksichtslos weggesneden om de boel te redden. Negen tergende en gitzwarte dagen lang leefde de presentatrice bovendien in de verlammende veronderstelling dat ze kanker had, een ijskoude marteling die je nog niet eens je ergste aartsrivaal toewenst.
Nu de televisiepersoonlijkheid weer een beetje probeert deel te nemen aan de maatschappij, houdt ze de schone schijn soms nog wat krampachtig op voor de draaiende camera’s. Tegenover de Story gooide ze in eerste instantie een vrij ingestudeerd en veilig tekstje over de bühne door te beweren, “Het gaat weer goed met mijn gezondheid, ik voel me een heel stuk beter” Maar wie even iets verder inzoomt op de holle blik achter die dunne glimlach, ziet een getergde vrouw die mentaal en fysiek nog altijd vol in de touwen hangt. Na een recente werktrip over de grenzen heen viel dat zorgvuldig opgezette masker even af en deelde ze de kille, rauwe realiteit met de zwaarmoedige ontboezeming, “Al ondervind ik nog wel gevolgen van hetgeen me is overkomen. Ik ben net terug uit het buitenland en heb met tijdsverschil te maken, dus ik sta te tollen op mijn benen. Mijn conditie is nog steeds niet goed, dat is het probleem. Ik ben snel vermoeid. Het gaat op en af. Ik heb nog altijd een groot litteken op mijn buik, dat voel ik nog steeds. Het is alsof ze in mijn buik hebben gezaagd.”
En alsof de demonen van het noodlot nog niet genoeg zuur in deze gapende wonden hadden gegoten, viel haar bloedeigen moeder een half jaar na dit drama ook nog eens ten prooi aan de operatietafel. Floortje weigert echter om de aasgieren van de pers van nog meer sappige details te voorzien als het om haar moeder gaat. Ze wimpelt de ziekelijke nieuwsgierigheid koeltjes en kordaat af met de weigering, “Ik ga daar verder geen details over delen” Om haar eigen volgers toch met een minuscuul sprankje valse hoop achter te laten, geeft ze nog een uiterst kleine update over de broze familiesituatie door te zeggen, “Het was heel heftig, maar ze is er weer. Het gaat nu weer goed met mijn moeder, ik ben blij dat ze een stuk is opgeknapt. Ik hoop dat ze nog een tijdje bij ons blijft.” Laten we oprecht hopen dat dit zwaar gehavende gezin de kille ziekenhuisgangen eindelijk voorgoed achter zich kan laten, want dit aanhoudende drama begint inmiddels verdacht veel op een vloek te lijken.
Sterkte, Floor.