De absolute koningin van de visafslag heeft het heiligdom definitief verlaten. Greetje Hakvoort, de vrouw die haar hele televisiecarrière te danken heeft aan dat winderige stukje polder, keert haar geliefde Urk zonder pardon de rug toe. Het schijnt dat een piepklein beetje roem direct naar het hoofd stijgt, want mevrouw acht zichzelf inmiddels veel te groot voor de benauwde steegjes van het strenggelovige vissersdorp. Ze pakt haar koffers in en trekt de wijde wereld in met haar nieuwe partner Bert.
Blijkbaar was het leven als lokale beroemdheid een ware hel voor haar. De hysterische fans stonden te pas en te onpas in haar woonkamer alsof het een soort openbaar museum was. En wat doet ze met haar oude stulpje aan de haven. Verkopen ho maar, ze speelt het spelletje uiterst berekenend mee. Ze koketteert een beetje met de aanhoudende interesse en deelt ijskoud mede: “Ik kreeg heel veel vragen of ik het wil verhuren en ik heb al behoorlijk wat biedingen gehad. Dat begrijpen we. Dit plekje is GOUD Wat wij met dit monumentale huis gaan doen bekijken we pas na de verhuizing.” Zie je wel, de pure arrogantie druipt er vanaf. Alsof we het over een peperduur grachtenpand hebben.
Natuurlijk moest er een slap excuus komen voor deze ultieme vluchtpoging. Waar gewone stervelingen blij zijn met een degelijk rijtjeshuis, moeten zij en Bert zonodig voor architect spelen op een immens en geheim lapje grond. Ze wuift de verbazing uit het dorp weg met een ietwat hautaine verklaring en stelt simpelweg: “Heel eenvoudig. De mogelijkheid die we daar kregen (een eigen kavel en zelf het huis ontwerpen) is op Urk momenteel niet mogelijk. De grond op Urk is op. De wijken die nu worden gebouwd zijn de laatste.” En om het theatraal af te maken, gooit ze nog even een subtiele sneer naar haar dorpsgenoten door te beweren dat ze snakt naar rust. Ze zucht vermoeid: “Het is ook wel fijn om een stukje op deze aarde te hebben waar we in een bubbeltje kunnen zitten.” Nou, dat elitaire bubbeltje zal wel razendsnel uit elkaar spatten als de cameramensen van de zender straks nergens meer te bekennen zijn.
Gelukkig zijn er nog mensen die dwars door dit decadente en trieste toneelstukje heen prikken. Neem nou haar realitycollega Jacomien, die met een flinke bak leedvermaak toekijkt hoe Greetje mogelijk haar eigen glazen ingooit. Jacomien snapt als geen ander dat je de hardnekkige vislucht nooit helemaal uit je kleren gewassen krijgt en voorspelt nu al een tranendal van epische proporties. Ze fileert de waanzin van haar tv-vriendin genadeloos met de vileine opmerking: “Ze behoudt haar netwerk hier op Urk. En ik weet niet waar ze heen wil verhuizen, maar ik ken in mijn omgeving ook wel mensen die geprobeerd hebben om weg te gaan, maar die zijn huilend teruggekomen” En alsof die kille snerp nog niet dodelijk genoeg was, sluit ze haar ongezouten mening af met een profetie waar je ronduit koud van wordt: “Sowieso keert ze terug. Of dat nou binnen een jaar is of binnen twintig jaar: iedere Urker keert terug.” Wij zetten de popcorn alvast klaar voor die onvermijdelijke aftocht.
Die liep altijd al van verwaandheid een kilometer naast haar schoenen, het enige waar die goed in is, is baas spelen en chagrijnig zijn, ze is te zuur voor een fles azijn.
Inderdaad, ben benieuwd hoe lang het duurt, voor dat ze van haar roze wolk valt, als Bertje weer eens op stapt. 🤨