Het is werkelijk niet te bevatten hoe snel het laatste greintje fatsoen uit de loods van de Bondgenoten verdwijnt zodra er een velletje papier met slecht nieuws door de brievenbus glijdt. Je zou denken dat je je medebewoners even de ruimte geeft als hun wereld instort, maar empathie is blijkbaar een uitgestorven eigenschap in dit programma. Zodra de gevreesde zwarte brief deze week op de mat viel voor de tweeling Joshlyn en Nyssa zagen we een schouwspel waar de honden geen brood van lusten.
Terwijl de zussen nog met trillende handjes stonden te verwerken welk naderend onheil hen boven het hoofd hing dook er vanuit het niets een roofvogel op haar prooi. Roxy presteerde het om de envelop al binnen recordtijd uit hun handen te grissen voordat de zussen überhaupt konden laten landen wat ze zojuist hadden gelezen. Ze speelde het natuurlijk uiterst sluw door te doen alsof ze een troostende schouder kwam bieden, maar we weten vanaf de bank allemaal dondersgoed dat die gretige ogen alleen maar over dat papier wilden glijden om als eerste de sappige details te absorberen. Het was een masterclass in valse betrokkenheid.
Dit respectloze haantjesgedrag begint overigens een zwaar irritante epidemie te worden binnen de groep. We herinneren ons allemaal nog de misselijkmakende actie van Salar en Robert die in een vorig drama letterlijk de brief uit de handen van de geadresseerde Noah weggrepen alsof het de uitslag van een loterij was. Roxy heeft die beelden klaarblijkelijk als een soort instructievideo bekeken, want ze herhaalt dit kunstje nu feilloos. Ze negeert de emotionele ruimte van de tweeling volledig en kaapt hun moment van ellende puur voor haar eigen nieuwsgierigheid.
Dat deze tactiek bij de trouwe kijker compleet in het verkeerde keelgat schiet, is dan ook de zachtste uitdrukking van de dag. De reacties op Instagram stromen over van pure afkeer en de fans maken gehakt van haar opdringerige actie. Zo analyseerde kijker Jorrr97 het voorval haarscherp met de opmerking: “Robert zou hem het liefst zelf lezen… en die schijnheilige roxy komt even een “knuffel” geven en staat met d’r nieuwsgierige bek die brief te lezen.” Ook Leen Frencken verwoordt de collectieve verbazing treffend met de vraag: “Waarom leest Roxy die brief? Is niet voor haar.” En Astrid vat de walging over deze actie kort maar krachtig samen door te stellen: “Jeetje wat heftig. En dan die Roxy meteen die brief lezen..” Het is te hopen dat iemand in die slangenkuil binnenkort eens een duidelijke grens trekt, want dit egocentrische gegraai begint ronduit lachwekkende vormen aan te nemen.
