Terwijl Jan Smit nog stijf staat van de stress door die hele bizarre scheidingssoap met zijn Liza krijgt hij nu ook nog eens een verbale dolk in zijn rug van zijn eigen vlees en bloed. Het is natuurlijk een publiek geheim dat het achter de voordeur bij de familie Smit niet altijd een rozengeur en maneschijn was, maar zusjelief Monique trok afgelopen week in de podcast van de Bevers de doos van Pandora pas echt wijd open over haar bizarre jeugd.
Het blijkt dat onze nationale palingprins destijds niet alleen de harten van bejaarde dames veroverde, maar ondertussen ook het hele gezinsleven thuis compleet gijzelde. Toen dat jochie op zijn elfde ineens een gouden keeltje bleek te hebben, veranderde de keurige doorzonwoning schijnbaar direct in een kille BV waar de rest van de familie snoeihard aan ondergeschikt werd gemaakt. Monique was in die tijd een onschuldig grietje van acht en zag hoe de warme nestwarmte pardoes plaatsmaakte voor een ijskoude sterrenstatus. Ze was er ronduit bitter over en zuchtte “Dan krijg je gelijk een stempel die je de rest van je leven mag dragen”
Maar het wordt nog veel schrijnender, schat. Waar normale kinderen na het luiden van de schoolbel lekker gingen knikkeren op het plein, werd het huis van de Smits blijkbaar gerund als een soort illegale kinderarbeid-fabriek. De kleine meid werd ongegeneerd ingezet om de zakken van haar grote broer nog verder te vullen. Ze klapte op een ijzingwekkend nuchtere toon uit de school met de woorden “Ik denk dat hij niet eens weet wat voor impact het bij ons thuis heeft gehad. Als mijn zus en ik uit school kwamen, dan moesten wij sleutelhangertjes en schilderijtjes maken voor zijn merchandise.” Verzin het maar eens. Jantje stond ergens te stralen in de spotlights en de zusjes zaten met lijm aan hun vingers troep in elkaar te knutselen voor de hysterische fans.
De illusie van een onbezorgde jeugd spatte tijdens dat interview volledig uiteen. Moeder en vader hadden het kennelijk zo druk met het managen van hun wandelende melkkoe, dat de rest van het kroost schaamteloos werd gedumpt. Ze resumeerde die treurige periode heel treffend door te stellen “Dat is zeker zo geweest, maar ik heb nooit beter geweten, omdat ik acht jaar was. Het ging altijd wel over Jan.” En over dat dumpen gesproken, ze verbleef in die jaren vaker bij familie dan in haar eigen kinderbedje. Met een flinke brok in de keel bekende ze “Mijn ouders hebben het daar later wel moeilijk mee gehad, denk ik, want ik zat altijd bij mijn oom en tante en die zie ik ook echt als mijn tweede vader en moeder”
Natuurlijk probeert ze het aan het einde van de rit allemaal nog wel een beetje politiek correct te verbloemen, zoals ze dat op de dijk nou eenmaal gewend zijn te doen voor de bühne. Over de verpletterende rol van haar broer was ze onverbiddelijk toen ze sneerde “Alles draaide om hem.” Ze sloot haar pijnlijke relaas op een bijna geforceerde, vergevingsgezinde manier af met de zin “Alles in ons huis draaide om Jan en dat is zo gelopen. Ik neem het mijn ouders ook niet kwalijk.” Wij op de redactie weten inmiddels wel beter. Die diepgewortelde frustratie over een weggooide jeugd in de schaduw van een egocentrische kindster wis je echt niet zomaar uit met een paar brave woordjes.
