Het beruchte en peperdure Hollywood-spuitje heeft opnieuw een slachtoffer geëist in de kille wandelgangen van Hilversum. We hebben het natuurlijk over het magische afvalmedicijn Ozempic dat tegenwoordig vaker over de toonbank gaat bij onze ijdele televisiegezichten dan een simpel paracetamolletje. Dit keer was het de beurt aan Thomas van Groningen, de presentator van Nieuws van de Dag die al jaren een verwoede en openlijke strijd voert tegen de overtollige kilo’s. Maar zijn wanhopige zoektocht naar een slank en afgetraind televisie-lichaam eindigde al heel snel in een ronduit gruwelijke nachtmerrie.
Laten we heel eerlijk zijn, de zwaartekracht en de weegschaal waren de afgelopen tijd niet bepaald mild voor Thomas. Hij was dat eeuwige geworstel met zijn omvang natuurlijk helemaal zat en greep in pure frustratie naar de beruchte diabetes-prik. In een openhartig interview met de Metro doet hij nu een flink boekje open over deze drastische beslissing en biecht hij op: ‘Ik heb geen diabetes, maar wil wel op mijn gezondheid letten. Ik was gewoon te dik. Maar echt, ik probeerde alles: diëtisten, personal trainers, dieetdagboeken. Maar het jojo-effect bleef.’ Tot zover klinkt het natuurlijk als het standaard huilverhaal van elke willekeurige BN’er die de handdoek in de sportschool in de ring heeft gegooid.
Maar toen sloeg de absolute horror pas echt keihard toe. Waar de meeste buitenlandse sterren hooguit wat misselijk boven de toiletpot hangen of een beetje last krijgen van maagzuur, kreeg de goedlachse SBS-presentator te maken met een veel duisterder fenomeen. Het grote probleem zat hem namelijk helemaal niet in zijn spijsvertering, zo onthult hij ijskoud: ‘Het was mentaal.’ Thomas veranderde door dat chemische wondermiddel langzaamaan in een zwaar paranoïde zenuwpees die constant en overal achterom keek. Je ziet het al helemaal voor je, een angstige nieuwslezer die achter de zwaarbeveiligde coulissen van de studio werkelijk niemand van zijn eigen collega’s meer durft te vertrouwen.
Hij beschrijft zijn schrijnende geestelijke aftakeling met de ronduit onthutsende woorden: ‘Dankzij Ozempic viel ik snel af, maar ik kreeg last van mentale bijwerkingen. Ik werd angstig, onzeker. Gek hè? Als iemand iets aardigs tegen me zei, dacht ik meteen: wat zit daar achter? Ja, enigszins paranoïde.’ Het is toch eigenlijk te bizar voor woorden dat je jezelf volkomen vrijwillig in zo’n afschuwelijke en duistere psychose spuit, puur en alleen om eindelijk in een iets strakkere maat pantalon te kunnen passen.
Uiteindelijk besloot hij gelukkig eieren voor zijn geld te kiezen, vlak voordat de mannen in de witte jassen hem waarschijnlijk van de studiovloer moesten komen schrapen. Hij trok de stekker uit de levensgevaarlijke kuur en doet nu voorzichtig verslag van de schade: ‘Dat gevoel werd zó naar dat ik ben gestopt. Het positieve is wel dat mijn eetlust blijvend is verminderd. Ik ben inmiddels ruim tien kilo kwijt en probeer het nu zelf vol te houden. En dat lukt.’ Laten we met z’n allen hopen dat hij niet direct weer terugvalt in zijn oude, vraatzuchtige patroon, want de genadeloze en harde meningen op het internet hakken er nog steeds onverminderd in bij de ietwat onzekere ster. Hoewel hij uiterst stoer probeert te doen over zijn laffe online pesters, geeft hij toch schoorvoetend toe dat het hem stiekem flink raakt: ‘Het gekke is: 99 procent doet me niks. Anonieme types die tekeer gaan, ik laat het van me afglijden. Maar er zit altijd één reactie tussen die echt je dag verpest, waar je maar over blijft malen.’ Misschien moet hij al die overgebleven tijd, nu hij niet meer de hele dag obsessief aan eten denkt, gewoon nuttig besteden aan een stevige cursus mediatraining en het kweken van een olifantenhuid.
