Waar we het doorgaans zo vrolijke duo John en Kees de Bever vooral kennen van de parelwitte glimlachen en de ietwat schreeuwerige realitytelevisie leek hun stulpje afgelopen nacht meer op de set van een lugubere misdaadserie. Je zou haast denken dat de jongste telg van het huishouden probeerde te ontsnappen aan de nieuwste single van John, maar de realiteit is zowaar nog een stuk dramatischer.
Het begon allemaal in de holst van de nacht toen de normaal zo energieke Kees ruw uit zijn dromenland werd gerukt door een vreselijke pijnscheut. Nu kennen we allemaal wel dat vervelende moment dat je in het donker je teen stoot tegen de bedrand, maar bij meneer lag het probleem net even wat dieper. Tegen de Telegraaf deed hij zijn beklag over deze fysieke ellende met de woorden: “Dat gaat om de spit waar ik last van heb”.
Wat er zich daarna in de Brabantse villa afspeelde klinkt werkelijk als het script van een slechte horrorfilm. Onze arme realityster besloot wankelend op een paracetamol-expeditie te gaan richting de aanrechtkastjes, maar dat liep gruwelijk uit de hand. Hij schetste het huiveringwekkende tafereel zelf als volgt: “En ik kan je vertellen: je wilt echt niet weten hoeveel pijn dat doet. Ik ben naar de keuken gelopen om aspirines in te nemen. Het laatste dat ik nog weet, is dat ik op een stoel achter mijn laptop zat. Daarna valt er voor mij een groot gat. Het volgende dat ik mij herinner is dat ik bijkom in een plas met bloed. John was wakker geworden van de klap en stond toen naast me.”
Het moet een traumatische ervaring zijn geweest voor de mannen die hun leven normaal zo strak en gezellig geregisseerd hebben voor de televisiekijkers. Het resultaat van deze nachtelijke buiteling is in ieder geval een neus die momenteel de omvang van een flinke aubergine heeft aangenomen. Het is nog maar de vraag of dat gezicht ooit nog toonbaar wordt voor een volgend seizoen van hun docusoap. Zelf klinkt hij er overigens vrij gelaten onder alsof hij praat over een klein krasje op de bumper van zijn auto. “De vraag is of mijn neus is gebroken of dat het gaat om een zware kneuzing. Is het een breuk, dan moeten ze de boel rechtzetten.”
Maar de echte olifant in de kamer is natuurlijk de oorzaak van deze mysterieuze valpartijen. Een volwassen mens stort immers niet zomaar ter aarde alsof er ergens ineens een onzichtbare stekker uit het stopcontact wordt getrokken. Dat beseft de gehavende blondine zelf stiekem ook wel, aangezien zijn hersenpan hem de laatste tijd blijkbaar vaker in de steek laat. Met een hoorbare trilling in zijn stem sluit hij zijn relaas af met een verontrustende boodschap over zijn haperende gezondheid: “Maar waar het me het meeste om gaat is dat ik een heel stuk kwijt ben. Hoe komt dat? Het is ook niet de eerste keer dat dit gebeurt, dus dat zit me niet lekker. Nu maar even afwachten.”
Laten we hopen dat de artsen snel een medisch antwoord vinden op deze vreemde black-outs, want nog zo’n bloederige valpartij en de heren kunnen hun programma beter op de spoedeisende hulp gaan opnemen. Voor nu wensen we John veel succes met de dweilmop en hopen we dat hij zijn man voorlopig even niet trakteert op een spontaan thuisconcert.
