Het is werkelijk om te janken zo triest, maar in showbizzland is de een zijn dood letterlijk de ander zijn brood. We wisten natuurlijk al via de wandelgangen en de juicekanalen dat het niet bepaald lekker ging met Eva van de Wijdeven, maar wat weekblad Privé deze week flikt grenst aan het ongelofelijke. Waar iedereen nog het fatsoen hadden om alleen een lullig fotootje van een boodschappenkarretje te delen, dacht hoofdredacteur Evert Santegoeds: wij gaan voor de volle mep. Hij stuurde zonder blikken of blozen een paparazzo naar de straten van Apeldoorn om de gevallen ster in al haar ellende vast te leggen en het resultaat is een cover die je maag doet omdraaien.
Je gelooft je ogen bijna niet als je de foto’s ziet. Nog niet zo lang geleden paradeerde Eva in designerjurken over de rode loper en werd ze bejubeld, maar van die glamour is werkelijk niets meer over. Ze sjokt nu als een schim van zichzelf door de stad, gewapend met een peuk en een pak yoghurtdrink. Het is het soort verval waar je normaal gesproken alleen over leest in scripts van slechte films, maar dit is de rauwe werkelijkheid. Een mede-dakloze windt er in het blad geen doekjes om en schetst een gitzwart beeld van de situatie: Je moet haar geen geld geven. Eva gebruikt alles. Ze krijgt elke ochtend een pakje yoghurtdrink en een broodje. Dat is het enige dat je haar kunt geven.
Evert Santegoeds die natuurlijk wel vaker balanceert op het randje van het toelaatbare verdedigt zijn keuze met een stalen gezicht in Strikt Privé. Volgens hem is dit nou eenmaal de keerzijde van de roem. Het zijn schrijnende foto’s. Moet je die laten zien zal de vraag zijn die heel Nederland zich stelt. Ik denk het wel. Het is de harde realiteit wat ook de showbizz is.
Wat het verhaal nog een extra laagje tragiek geeft is de reactie van haar zogenaamde vrienden uit het vak. Ineens staan collega’s als Tygo Gernandt en Inge Ipenburg vooraan in de rij om te roepen dat ze willen helpen. Het klinkt allemaal heel nobel, maar Evert prikt dwars door die luchtbel van goede bedoelingen heen. Het is makkelijk praten vanuit je warme grachtengordelpand, maar in de praktijk gebeurt er volgens hem bar weinig. Iedereen trekt het zich enorm aan, maar dat neemt niet weg dat ze dag in dag uit door Apeldoorn loopt en er nog geen acteur is geweest die een arm om haar heen geslagen heeft en heeft gezegd: ‘Meid, we gaan je helpen’.
Om het nog pijnlijker te maken stuurde Santegoeds niet alleen een fotograaf, maar ook een verslaggever op haar af. En dat leverde een moment op waar je rillingen van krijgt. Eva is dan wel ver heen, maar haar geheugen laat haar niet in de steek. Onze verslaggever Matthijs Albers heeft haar aangesproken en ze herkende hem onmiddellijk. ‘Hé, Matthijs.’ Maar ook van hem nam ze geen enkele hulp aan.
Het is eigenlijk onbegrijpelijk dat er in een land als Nederland waar we struikelen over de zorginstanties, niemand ingrijpt. Je zou denken dat iemand die er zo slecht aan toe is tegen zichzelf in bescherming wordt genomen. Evert legt de vinger op de zere plek door te stellen dat de regels soms averechts werken. Ja, met zoveel instanties en zoveel hulpverleners in Nederland is het toch buitengewoon schrijnend en ongelooflijk eigenlijk dat het verdere verval van haar niet kan worden tegengegaan. Er zijn richtlijnen wanneer je iemand kan helpen en niet.
Zolang ze geen direct gevaar vormt voor anderen mag ze blijkbaar gewoon langzaam wegkwijnen op straat. Het is een trieste conclusie voor een vrouw die ooit de sterren van de hemel speelde. Iemand die zich zo laat gaan en zo desastreus bezig is met zichzelf, iemand die zó verval is… Die zou je toch het lot uit haar eigen handen moeten nemen… Laten we hopen dat deze shockerende cover eindelijk iemand wakker schudt die wél echt iets kan doen voordat het definitief te laat is.
Dit vind ik echt heel ziek, lachen om het leed van een ander, terwijl je niet weet hoe en waarom.
Iedereen moet gewoon zijn blikje achter laten .
Deze crowdfunding komt altijd terecht .