Hij voelde het al aankomen. Frank Dane stapte halsoverkop in het vliegtuig richting Spanje alsof hij een afspraak met het lot probeerde in te halen. Maar het lot bleek sneller. Toen zijn voeten Spaanse grond raakten, was het doek al gevallen. “Robert was nét overleden.”
Daan Jensen de oudste van het stel bevestigt het keiharde timingdrama in de Story. Frank arriveerde nog dezelfde dag, maar precies te laat. Geen laatste woorden, geen laatste blik. Alleen stilte.
Daan zelf kwam later. Op donderdag, samen met hun 85-jarige vader. Geen mediacircus, geen camera’s, geen bloemenzee. De uitvaart werd in kleine kring gehouden. “Die vond in besloten kring plaats. Veel meer wil ik daarover niet vertellen, vanwege Roberts privacy. Dat had hij niet prettig gevonden.”
Opvallend is hoe nuchter Daan over alles praat. Waar anderen zouden instorten, klinkt hij bijna kalm. “Het is voor een buitenstaander misschien vreemd, maar ik heb rustig gereageerd op het overlijden van Robert. Dat had Robert ook graag zo gewild.”
“Maar het is bijna inspirerend, hoe verdrietig het ook is. Robert heeft een mooi leven gehad en is altijd zijn passie achternagegaan. Hij heeft voluit geleefd.”
Zelfs hun vader lijkt het verlies in te pakken als een herinnering in plaats van een wond. “Ik heb een zoon gehad die er alles uit heeft gehaald. Alles.” Dat hoor je niet vaak van een man die zijn kind begraaft. Verdriet is er, maar dankbaarheid krijgt net zo veel ruimte.
En waarom Spanje. Omdat Robert daar wilde zijn. Zon, cultuur, weg van het Nederlandse gemor. “Robert was dol op het mooie weer en de cultuur daar. Hij was veel in Zuid-Spanje te vinden.” Alsof hij al wist dat zijn laatste decor geen grijze lucht mocht hebben.
