Terwijl Nederland pas dagen later hoorde dat Robert Jensen in een Spaans ziekenhuis was overleden wist zijn familie al een dag voor zijn overlijden dat er iets mis was. Zijn oudere broer Daan had hem nog gesproken. Niet over televisie. Niet over politiek. Gewoon over hoe het met hem ging. Dat gesprek bleef hangen.
Daan vertelt in Story dat hij het nieuws over de dood van zijn broer opvallend kalm ontving. “Het is voor een buitenstaander misschien vreemd, maar ik heb rustig gereageerd op het overlijden van Robert. Dat had Robert ook graag zo gewild.” Dat klinkt bijna alsof Robert zelf het scenario al had uitgeschreven.
Toch zit er onder die rustige woorden een hoop weggestopt verdriet. “Maar het is bijna inspirerend, hoe verdrietig het ook is. Robert heeft altijd een mooi leven gehad. En hij is altijd zijn passie achterna gegaan. Hij heeft voluit geleefd.”
Wie Robert alleen kende als de schreeuwende radioman met scherpe tong, zal even moeten slikken bij wat zijn broer daarna zegt. “Ik zal Robert herinneren als de liefste jongen die er was.” Dat beeld stond haaks op de publieke versie. “Dat beeld hebben mensen meestal niet van hem. Robert is altijd goed geweest voor ons.”
Het echte drama zit in wat er één dag voor zijn dood gebeurde. Daan belde hem op, gewoon om te checken hoe het ging. “Ik belde hem op om te informeren naar zijn gezondheid. Robert was nog goed aanspreekbaar.” Tot zover niets bijzonders. Tot hij zijn stem hoorde.
“Hij voelde zich slecht, slap en zwak.” Geen griepje. Geen vage klacht. Maar woorden die klinken alsof een lichaam al op de rem stond. “Dat kon ik ook aan zijn stem horen.” En toch bleef het daarbij. Geen paniek. Geen spoed. Alleen de stap naar een arts. “Om die reden is hij in Spanje naar een dokter gegaan.” Robert overleed een dag later aan een hartstilstand.
