Er zijn van die momenten op televisie die je liever wegkijkt, maar toch blijft hangen. Niet omdat het zo mooi is, maar omdat het schuurt. In Frans & Mariska, Stellen op de Proef belandde Frans Bauer deze week in zo’n scène. Geen vrolijke meezinger, geen grapje tussendoor, maar een gesprek dat je voelt. Aan tafel zat John de Bever en het onderwerp was er eentje waar geen lachband tegenop kan: dementie.
Het begon voorzichtig zoals dat vaak gaat met pijn die iedereen liever ontwijkt. John nam het woord en je hoorde het al aan zijn stem. “Ik moet bijna huilen. Jouw moeder zit nu natuurlijk ook in een verzorgingstehuis, omdat ze dement is. Dat heb ik ook meegemaakt.” Geen grote gebaren, geen televisiepathos, gewoon iemand die hardop zegt wat hij jaren heeft weggestopt.
Wie ooit naast iemand heeft gezeten die langzaam verdwijnt weet hoe verraderlijk die momenten zijn. John vertelde hoe hij zijn moeder jarenlang verzorgde en elke dag bij haar was. Kleine dingen bleven hangen, zei hij. Twijfel in een winkel, een blik die ineens niets meer herkent. “En dan begon ik te lachen. Van geluk en van verdriet. Dat is best wel klote.”
Aan de overkant van de tafel zag je Frans Bauer breken. Niet in één keer, maar druppelsgewijs. Hij knikte, slikte, probeerde zich groot te houden zoals hij dat al jaren doet voor publiek. Tevergeefs. “Ik herken wat je zegt”, zei hij zacht. Even later kwam het eruit. “Dat doet zeer, hè?”
Hieronder de beelden:
