Het was zo’n nieuwjaarsweek waarin je denkt dat de champagne nog nasuddert, maar ineens blijkt dat sommige families allang weer aan de keukentafel zitten alsof er nooit iets is gebeurd. Neem de familie Kazàn. Terwijl half Nederland nog bezig was met de laatste oliebollen blijkt daar achter de schermen al volop te worden gerekend, afgewogen en voorzichtig gehint. De breuk tussen Steven Kazàn en Jamie Kames mag dan officieel zijn uitgesproken, afgesloten voelt het allerminst.
Dat Steven en Jamie samen oud en nieuw doorbrachten werd al snel rondgefluisterd in de wandelgangen van Hilversum. Vader Hans Kazàn laat er geen gras over groeien en bevestigt het zonder omwegen in weekblad weekend. „Als zij weer samen zouden komen, sta ik hier met een brede glimlach. Ik hoop dat ze weer bij elkaar komen, dat zou leuk zijn.” Geen ingewikkelde zinnen, geen diplomatieke rookgordijnen, gewoon recht voor z’n raap. Alsof hij het zelf ook al ziet gebeuren.
Maar wie denkt dat de verhuisdozen alweer klaarstaan komt bedrogen uit. Moeder Wendy Kazàn zet de boel nuchter terug op aarde. „Jamie woont apart en Steef woont in het huis met Oliver.” Geen samenwonen, geen romantisch nestje, hooguit af en toe samen aan tafel. „Ze eten ook weleens samen. Dat doen ze voor hun zoon Oliver die wordt daar heel blij van. Het is fijn dat het zo gaat.” Dat klinkt warm, maar ook strategisch. Een gezin dat oefent zonder meteen te beloven.
Het contact tussen de twee is bovendien nooit echt verbroken. Integendeel. Wendy legt het bijna terloops uit, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. „Jamie doet ook nog Stevens management en boekingen dus er is veel contact.” Met andere woorden: zelfs als de liefde pauze heeft, draait de zakelijke machine gewoon door. En nee, waarschuwt Wendy meteen, „dat ze binnen twee maanden weer gaan samenwonen, daar ziet het er zeker niet naar uit.” De deur staat open, maar niemand rent naar binnen.
Wat vooral opvalt, is hoe stevig Jamie nog steeds in de familie verankerd zit. Geen koude schouders, geen verbannen ex. Wendy vertelt bijna achteloos hoe het ging rond kerst. „We gaven elkaar een knuffel en ik had zelf nog een kerstcadeautje voor haar meegenomen.” Dat is geen beleefd kopje koffie dat is emotionele continuïteit. „Jamie is veertien jaar een goede, lieve schoondochter geweest en het is niet zo dat ik ineens niet meer van haar hou door wat er nu is gebeurd.”
En zo hangt er iets in de lucht wat niemand hardop durft te benoemen, maar iedereen voelt. De relatie is voorbij, zeggen ze. Maar de lijntjes zijn kort, de tafels gedeeld en de kerstcadeaus uitgewisseld. Soms eindigt een liefdesverhaal niet met een punt, maar met een komma.
Zegt de ene gek tegen de andere gek jij bent echt gek