Terwijl André en Monique de afgelopen jaren vooral druk waren met hun treurige en eindeloze knipperlichtrelatie en matriarch Rachel de rechtbanken platloopt zat er blijkbaar iemand stilletjes in de hoek compleet weg te kwijnen. We hebben het natuurlijk over Djarno Hofland het immer trouwe schoothondje en de voormalige tourmanager van André. De jongen heeft onlangs in De Telegraaf een aardedonker boekje opengedaan over zijn eenzame tijd in de schaduw van de grote ster en de rillingen lopen je werkelijk over de rug.
Blijkbaar was het leven als de eeuwige aanhangwagen van de rijdende Hazes-trein zo ontzettend verstikkend en toxisch dat Djarno de ultieme en meest tragische uitweg zocht. Hij zat mentaal zo ongekend diep in de put dat hij een bizar en luguber plan smeedde om er een punt achter te zetten. Met een kille en hartverscheurende eerlijkheid biechtte hij op “Ik wilde een einde aan mijn leven maken door vol gas tegen een boom te rijden” Kun je het je voorstellen. Het moet een absolute hel zijn geweest achter die neppe, witte glimlach. Gelukkig grijpt het lot soms op onverklaarbare wijze in, zelfs bij de loopjongens van de showbizz. Hij vertelde over die bewuste, donkere nacht vol wanhoop “Op dat moment dacht ik: ‘God, als je bestaat, laat dan nu iets merken.’ En toen gebeurde er iets geks: de motor van de auto viel tot drie keer toe uit. Dat was nog nooit gebeurd.”
Dat haperende motorblok bleek zijn absolute redding en zijn felbegeerde ticket naar de vrijheid. Het kwartje viel eindelijk dat hij zichzelf compleet aan het verwaarlozen en wegcijferen was voor de grillen en nukken van zijn verwende neef. Hij gooide de handdoek eindelijk in de ring en verbrak de wurgende zakelijke banden met het giftige Hazes-imperium. Hij analyseerde die bevrijdende en broodnodige keuze messcherp met de woorden “Ik heb ontslag genomen bij André, en daarna gingen er vijftig nieuwe deuren voor me open. Toen was ik vooral bezig om Dré te pleasen en andere mensen om me heen.”
En waar vind je dan troost en zingeving als je de ranzige en oppervlakkige wereld van de Hollandse muziek eindelijk achter je laat. Blijkbaar gewoon via de moeder van je kapper. Het klinkt oprecht als een script van een dramatische B-film, maar deze vrouw nam hem op een dag mee op sleeptouw naar een Syrische kerk. Daar viel de zware, kille deken van de showbizz eindelijk van zijn schouders af. Hij was zwaar onder de indruk van de oprechte gastvrijheid en deelde “Die mensen waren zo warm en ik voelde me meteen welkom” Het was blijkbaar een gigantische verademing om eens niet uitsluitend als doorgeefluik voor ordinaire roddels over de beroemde familie te hoeven fungeren. Met een flinke en terechte sneer naar zijn oppervlakkige verleden zei hij “Niemand vroeg daar naar mijn neefje André of wat ik tegenwoordig deed. Voor het eerst werd ik gezien en omarmd als de jongen die ik écht ben.”
Onze Djarno is inmiddels de barricades over en zelfs letterlijk kopje onder gegaan in het doopvont van een Nederlandse kerk. Hij lacht de toekomst weer tegemoet en lijkt eindelijk op eigen benen te staan. Hij wil die gevaarlijke, toxische jaren definitief begraven en sprak theatraal “Ik wil vooruitkijken. Alles wat is gebeurd, ligt achter me.” Wij hopen oprecht dat hij ver wegblijft van de valse verleidingen van de hitlijsten en zijn rust nu echt heeft gevonden.
Mocht je zelf overigens rondlopen met aardedonkere gedachten onthoud dan dat je altijd anoniem en gratis kunt bellen met 0800-0113 of kunt chatten via www.113.nl. Je bent het waard.
