Terwijl wij hier toekijken hoe prinses Amalia zich een weg door het studentenleven en de liefde baant vergeten we soms dat haar eigen moeder ook een nogal turbulent liefdesverleden heeft gehad. We zien onze Máxima altijd als de stralende, onweerstaanbare koningin die onze ietwat houterige Willem-Alexander moeiteloos om haar vinger wond. Maar schijn bedriegt in de hoge kringen van de aristocratie. Voordat ze neerstreek op Huis ten Bosch liep ze namelijk een ontzettend pijnlijk en ronduit vernederend blauwtje in haar eigen geboorteland.
Het schandaal staat haarfijn opgetekend in een tamelijk onthullend Spaans boekwerk over de opbouw van haar gewiekste imago. In de roerige jaren negentig, lang voordat er oranje confetti of een peperduur paleis in beeld was had onze huidige polderkoningin haar pijlen volledig gericht op een zekere Federico de Álzaga. Ze liepen elkaar tegen het lijf tijdens haar studie aan de katholieke universiteit in Buenos Aires. Het was blijkbaar allemaal zo bloedserieus dat de schoonfamilies al bij elkaar over de vloer kwamen om de toekomstplannen te bespreken. Je zag het perfect uitgestippelde ietwat saaie leventje in Zuid-Amerika eigenlijk al helemaal voor je.
Maar onze ambitieuze blondine had destijds al een absolute neus voor macht en status. Ze wilde koste wat het kost de grote oversteek maken naar het financiële bolwerk New York om daar de zakenvrouw uit te hangen. Die gigantische afstand en de hoogoplopende ambities bleken een dodelijke sluipmoordenaar voor hun prille geluk. In plaats van rustig en redelijk het gesprek aan te gaan over een compromis, speelde Máxima toen al de onverbiddelijke diva en zette haar minnaar ijskoud het mes op de keel. Volgens de onderzoekende biografen Paula Galloni en Rodolfo Vera kwam de romance tot een ijzingwekkende climax. Ze bedelde wanhopig om een ring en sprak de dwingende eis “Of we trouwen, of ik vertrek.”
Federico bleek absoluut niet gediend van die dictatoriale trekjes en wees haar ongenadig de deur. Hij weigerde stellig om in het huwelijksbootje te stappen met deze veeleisende dame en liet haar in de kou staan. Het is toch een heerlijke en tegelijkertijd schurende gedachte dat degene die nu met pracht en praal op de Nederlandse troon zit ooit met de staart tussen de benen haar koffers moest pakken omdat een of andere Argentijnse ex haar huwelijksaanzoek compleet wegwuifde. Dat moet een gigantische deuk in dat anders zo zelfverzekerde ego zijn geweest. Uiteindelijk viste ze in Sevilla natuurlijk alsnog een veel grotere, koninklijke vis uit de vijver, maar dat eerdere litteken poets je er nooit meer helemaal van af. Willem-Alexander was stiekem dus gewoon een veredelde tweede keus na een meedogenloze afwijzing op eigen bodem.
