Onze gevluchte palingzanger dacht na de explosieve breuk met zijn Liza eindelijk wat rust te vinden buiten de dorpsgrenzen van Volendam. Hij pakte zijn biezen en streek neer in het ogenschijnlijk zo keurige en rustieke Broek in Waterland. Maar laten we eerlijk zijn, rust en de familie Smit gaan tegenwoordig net zo goed samen als een viskraam op een veganistische beurs. Nog voordat zijn tandenborstel goed en wel in de badkamer stond brak er een regelrechte tokkie-oorlog uit in zijn kersverse straat.
Het begon allemaal met een overenthousiaste buurvrouw genaamd Iris die waarschijnlijk dacht dat ze haar eigen roddelrubriek was begonnen. Terwijl de arme Jan zijn tijdelijke huurmeubeltjes naar binnen liet sjouwen wat overigens boekdelen spreekt over hoe overhaast zijn vertrek uit de echtelijke villa is geweest stond deze mevrouw al met haar smartphone in de aanslag te filmen alsof haar leven ervan afhing. Ze pronkte op Instagram met haar vermeende sterrenstatus en typte daar de ietwat sneue woorden “Jan Smit komt in mijn straat wonen. De verhuizers herkenden mij” Je voelt de wanhopige roep om aandacht gewoon door je scherm heen branden.
Maar in zo een pittoresk dorpje heb je natuurlijk ook bewoners die absoluut niet zitten te wachten op dit soort paparazzi-praktijken en de komst van gretige juicekanalen-spionnen. Een andere bewoner van de straat besloot dan ook om de rol van buurtwacht op zich te nemen en haalde genadeloos uit naar onze filmende amateurreporter. Deze woeste buur verweet Iris dat ze er puur op uit was om “het bloed onder mensen hun nagels vandaan te halen” en probeerde heel nonchalant te doen over de nieuwe bekende overbuurman met de kille sneer “Ik vind het totaal niet boeiend wie hier wel of niet woont”
De sfeer sloeg vervolgens om in een bizar soort Gooische Vrouwen drama, maar dan met een aanzienlijk korter lontje. De boze buurvrouw ging helemaal los op het digitale platform en plaatste een bericht dat ronduit onheilspellend en dreigend aanvoelde. De tirade luidde “Iris valt verhuizers lastig. Ik vind het idioot. Sorry voor deze asociale situatie maar ik moest nu de grens trekken. Ze leeft nog dus no worries.” Vooral dat laatste zinnetje geeft je toch lichte rillingen over je rug alsof we ineens in een aflevering van een duistere misdaadserie zijn beland waar de klappen elk moment kunnen vallen.
Het duurde dan ook niet lang voordat het vermeende slachtoffer weer piepend en klagend online verscheen om haar kant van dit absurde slagveld te belichten. Iris speelde de zwaar getraumatiseerde onschuld zelve en jankte op haar kanaal “Ik word bijna in elkaar geslagen in mijn eigen huis.” Je ziet het toch helemaal voor je. Zit onze Jan daar net eenzaam op zijn gehuurde bankje zijn tranen te drogen over zijn gestrande sprookjeshuwelijk, vliegen buiten de hairextensions en de venijnige verwijten al luidkeels door de straat. Welkom in je nieuwe rustige leven Jantje.
Hieronder de beelden:
