Je herinnert je vast nog wel die glorieuze dagen toen het er even op leek dat de almachtige weduwe Hazes eindelijk van haar troon zou worden gestoten. De rechter oordeelde destijds ijskoud dat Rachel eigenlijk een neperfgenaam was aangezien de echtscheidingspapieren met onze overleden volksheld al op de spreekwoordelijke mat lagen toen hij zijn laatste adem uitblies. Dochter Roxeanne leek toen de rol van dappere strijder op zich te nemen en beloofde een zware bodemprocedure om die felbegeerde intellectuele eigendomsrechten terug te vorderen. Wij zaten hier op de redactie al met de popcorn klaar voor een episch juridisch moddergevecht, maar we zijn inmiddels in het voorjaar van 2026 beland en het is akelig stil gebleven.
Yvonne Coldeweijer trok de beerput maar weer eens open en concludeerde eigenlijk wat wij allemaal allang zeiden bij het koffiezetapparaat. Het draait bij die hele familie uiteindelijk altijd om de harde knaken. Yvonne nam geen blad voor de mond over de recente en mierzoete concertenreeks. Ze sneerde “Zo. De zakken van Rachel zijn weer gevuld. De Holland Zingt Hazes-concerten zijn weer voorbij. Oh oh oh, wat waren ze toch stoer, onze Rox en André jr.” En geef haar eens ongelijk. Jarenlang hebben de kinderen hoog van de toren geblazen over principes en rechtvaardigheid, maar zodra de kassa in de Amsterdamse concerthal begint te rinkelen verdwijnt die zogenaamde trots als sneeuw voor de zon.
Kijk alleen al naar het lachwekkende toneelstukje van broertje André. Die stond toen nog te stampvoeten omdat moeders hem een blafbrief had gestuurd over het gebruik van zijn eigen voornaam. Yvonne herinnerde ons daar nog even fijntjes aan met de woorden “Eerst Rox die drie jaar niet mee heeft gedaan uit principe, maar toch dit jaar terugkeerde. En André die eventjes dreigde niet mee te doen omdat Rachel hem een sommatie had gestuurd omdat hij zijn eigen naam niet meer als artiestennaam mocht gebruiken.” Je zou toch redelijkerwijs denken dat een volwassen vent dan zijn rug recht houdt en weigert op te treden. Niets bleek minder waar. Yvonne analyseerde deze treurige en hypocriete aftocht haarscherp door te schrijven “Hij gaf toen aan dat voor hem niet goed voelde om nog mee te doen om op dat podium geld voor haar te verdienen. Wat is er overgebleven van deze twee ruggengraatjes? Precies niks Ze deden allebei weer mee. Als Rachel maar thuis bleef. Vond de Kroket prima. Geld is geld. En zo dachten Rox en André jr. er waarschijnlijk ook over.”
Het is natuurlijk een absolute gotspe dat je weigert in dezelfde ruimte als je bloedeigen moeder te ademen, maar wel vrolijk de longen uit je lijf staat te zingen om haar goedgevulde bankrekening nog verder te spekken. Over de gestaakte en doodgezwegen juridische strijd van Roxeanne toonde Yvonne overigens nog een flinterdun sprankje medelijden. Ze overpeinsde “Is ook mega stressvol dus snap wel dat ze is uiteindelijk toch is afgehaakt, maar toch een beetje jammer. Het hele land stond achter haar. Na het kort geding heeft Rox er nooit meer wat over laten weten.” We kunnen het dat meiske misschien ook niet helemaal kwalijk nemen dat ze uiteindelijk eieren voor haar geld kiest in deze giftige slangenkuil, maar een beetje ruggengraat was na al die grootspraak wel verfrissend geweest.
Mocht je nog de naïeve illusie hebben dat de kille weduwe inmiddels buitenspel is gezet door het productiebedrijf dan helpt Coldeweijer je direct uit die droom. Ze maakte er heel nuchter een einde aan met de droge constatering “Ja, MediaLane produceert het. Rachel krijgt nog steeds al het geld.” Het is en blijft een meedogenloze commerciële melkkoe en zolang het gewone publiek peperdure kaartjes en lauw bier blijft kopen lacht de gecremeerde kroket simpelweg als allerlaatste.
