We dachten in dit voorjaar inmiddels wel een beetje klaar te zijn met de uitgemolken soap rondom dat strenggelovige en winderige vissersdorp, maar de gevallen sterren van weleer weten simpelweg van geen ophouden. Greetje Hakvoort en de zelfgekroonde diva Teun Föhn deden jarenlang alsof ze de ultieme, onafscheidelijke hartsvrienden waren voor de gretige televisiekijker. Inmiddels is de sfeer tussen die twee zo ijzig koud dat zelfs een stevige oostenwind er nog warmpjes bij afsteekt.
Onze Greetje heeft deze week besloten om de vuile was maar eens ongegeneerd buiten te hangen in weekblad Privé. Ze doet haar beklag over de verbroken vriendschap alsof ze een tragisch gedumpte minnares is die het einde van een gepassioneerde romance niet kan verkroppen. Het begint er zelfs een beetje op te lijken dat de roem haar wanhopig heeft gemaakt, want ze geeft zonder enige schaamte toe dat ze haast over is gegaan tot lichte stalking. Ze jammert in het interview heel theatraal: “Ik ben hem lang blijven appen en bellen en heb zelfs bij hem thuis aangeklopt, maar geen reactie gekregen” Je ziet het al helemaal voor je, hoe ze daar in de regen verongelijkt aan die voordeur stond te rammelen terwijl Teun waarschijnlijk vanachter de gordijnen stiekem zat te gniffelen met een glas bubbels in zijn hand.
Teun weigert tot op de dag van vandaag elke vorm van communicatie en behandelt zijn voormalige televisie-bestie alsof ze een oude vis is die al dagen in de zon ligt te stinken. Greetje speelt intussen vakkundig de vermoorde onschuld en snapt naar eigen zeggen helemaal niets van zijn ijzige radiostilte. Terwijl het hele dorp ongetwijfeld dondersgoed weet wat voor roddel er weer over de visafslag is gegaan, beweert zij met droge ogen: “Ruzie is er nooit geweest” Ze doet er vervolgens nog een onbegrepen schepje bovenop door te stellen: “Ik heb vaak gevraagd wat er is, maar nooit een antwoord op gekregen.” Het is natuurlijk fascinerend hoe in een gemeenschap waar iedereen elkaars kleinste zonden kent zoiets groots ineens een compleet mysterie is.
Na deze zielige tirade trekt Greetje de onvermijdelijke slachtofferkaart uit haar mouw. Ze strijkt denkbeeldig over haar gebroken hart en zucht zwaarmoedig over de onbeantwoorde liefde voor haar kapper. Ze legt zich zogenaamd neer bij de situatie en zegt: “Ik moet accepteren als de ander niet wil. Het doet pijn, want ik heb fantastische jaren met hem meegemaakt. We hebben de grootste lol beleefd. Maar helaas, is het anders gelopen.”
Ze sluit haar openbare tranendal af met een ultieme ietwat pathetische smeekbede richting de man die haar zo genadeloos uit zijn leven heeft gewist: “Hopelijk komt er een dag dat we weer samen kunnen lachen.” Laten we wel wezen we weten op de redactie dondersgoed dat dit vooral een wanhopige poging is om de verhaallijn voor een eventueel nieuw seizoen veilig te stellen. Zonder Teun is Greetje immers ook maar gewoon een inwoonster van Urk.
