Terwijl de halve natie afgelopen vrijdagavond met een bak borrelnootjes op schoot zat te zappen veranderde het Olympische ijs plotseling in een tafereel uit een slechte horrorfilm. Je zou denken dat we inmiddels wel wat gewend zijn met die levensgevaarlijke wintersporten, maar wat er tijdens de kwartfinale van het shorttrack bij de vrouwen gebeurde tartte werkelijk elke verbeelding. Laten we heel eerlijk zijn, stiekem kijken we allemaal naar die overvolle ijsbaan in de hoop op een beetje sensatie en geduw, maar een brute onthoofding of een geperforeerd gezicht staat bij niemand op het wensenlijstje.
Het was wachten op het moment dat de boel zou escaleren. Zeven rondes lang leek er geen vuiltje aan de lucht, totdat de onvermijdelijke chaos uitbrak. De Italiaanse Arianna Fontana, de Poolse Kamila Sellier en de Amerikaanse Kristen Santos-Griswold raakten met elkaar in de knoop en vlogen als ongeleide projectielen over het ijs. Wat volgde was een scène waar je maag spontaan van omdraait. In de kluwen van ledematen en vlijmscherpe messen kreeg de arme Kamila de schaats van haar Amerikaanse rivale vol in het gezicht geparkeerd.
De regie raakte logischerwijs volledig in paniek. Kamila bleef als een lappenpop roerloos op de ijsvloer liggen en de scheidsrechter floot het spektakel direct af. De camera’s zwaaiden haastig de andere kant op alsof we niet al lang in de gaten hadden dat het gruwelijk mis was. Maar de morbide nieuwsgierigheid van de televisiekijker moet toch bevredigd worden dus kregen we even later alsnog een lugubere slow-motion herhaling door onze strot geduwd. Daarop was haarfijn te zien hoe het staal akelig dicht bij haar oogkas naar binnen sneed. Het hele stadion slaakte een collectieve kreet van afschuw die dwars door het beeldscherm je huiskamer binnenkwam.
Minutenlang werd er aan de Poolse atlete gesleuteld door het medisch personeel, dat haar uiteindelijk met een flink verbonden hoofd op een brancard hees. Voor de zekerheid kreeg ze ook nog een kraag om haar nek, wat het doemscenario voor het publiek alleen maar leek te bevestigen. Vlak voordat ze in de catacomben verdween tilde ze nog even zwakjes haar hand op waarna de toeschouwers braaf begonnen te klappen. Een zucht van verlichting ging door de arena al was het maar omdat we in elk geval wisten dat ze nog bij kennis was.
Op de welbekende social media kanalen brak ondertussen de totale hysterie uit. Iedereen met een toetsenbord transformeerde plotseling in een oogarts en de paniek over het mogelijke verlies van haar zicht nam de overhand. Een volger vatte het drama treffend samen door te reageren met “Wat een nachtmerrie, hopelijk is haar oog nog intact” onder een bericht van een sportcommentator. Een andere kijker zat er net zo beduusd bij en tikte “Toen ik de herhaling zag, dacht ik meteen aan blijvend oogletsel.” Het is de bittere realiteit van een sport waarbij je met scheermessen onder je voeten rondjes rent. Dat werd ook pijnlijk duidelijk door een reactie van iemand die stelde “Dit is mijn grootste angst bij shorttrack, die ijzers zijn zo scherp.”
Het is overigens niet de eerste keer dat we met kromme tenen naar dit soort beelden kijken. Onze eigen Jens van ’t Wout loopt ook al een tijdje rond met een gigantisch litteken op zijn kin na een soortgelijke ontmoeting met een schaatsijzer op het ijs. Hij doet daar zelf altijd vrij nuchter over en de fans zien het inmiddels als een stoer bewijs van zijn onverschrokkenheid. Maar een jaap op je kin is toch echt andere koek dan een ijsijzer dat je hoornvlies dreigt te doorboren. Het is nu wachten op het verlossende woord vanuit het ziekenhuis, maar dit Olympische toernooi heeft voorlopig een extreem nare nasmaak gekregen.
