Het is inmiddels een zekerheidje in het leven net als de blauwe envelop op de deurmat dat Bridget Maasland weer eens de verhuisdozen aan het inpakken is. Voor de eenendertigste keer als we de telramen erbij mogen pakken heeft de onrustige presentatrice besloten dat het gras ergens anders groener is. Je zou denken dat iemand op middelbare leeftijd eindelijk eens wat rust in de kont heeft, maar nee hoor, Bridget moet en zal weer verkassen. Dit keer naar een optrekje in Amsterdam waar ze een bedrag voor neertelde waar je spontaan van begint te duizelen.
Ze legde lachend meer dan een miljoen euro neer ver boven de vraagprijs en knalde er voor de zekerheid een hypotheek van 1,3 miljoen op. Alsof het monopoliegeld is. Maar wie dacht dat ze na de sleuteloverdracht lekker op de bank ging zitten met een wijntje heeft het mis. Mevrouw heeft namelijk besloten om haar peperdure aankoop direct vakkundig te slopen. Op Instagram deelde ze beelden die meer weg hadden van een oorlogsgebied dan van een chique woning in Oud-Zuid.
Met een gevoel voor understatement waar je u tegen zegt schrijft ze bij de video van de ravage: “De badkamer zouden we een make-over geven”. Nou, dat is aardig mislukt, want het lijkt alsof er een sloopkogel doorheen is gegaan. De complete ruimte ligt in puin, muren zijn opengetrokken en de tegels liggen in duizend stukjes op de grond. Het is het klassieke verhaal van een BN’er die denkt dat een verbouwing even tussendoor kan, maar eindigt in een bouwval.
Het enige lichtpuntje in deze zelfgecreëerde hel is blijkbaar de ondergrond, want Bridget probeert de moed erin te houden. “Gelukkig ligt de mooie blokjesvloer er nog wel”, merkt ze op tussen de brokstukken. Tja, je moet ergens blij mee zijn als je net je vermogen hebt vergruisd en je waarschijnlijk de komende weken moet douchen bij de buren of in de sportschool.
En laten we zoon Mees niet vergeten in dit hele circus. Die krijgt een eigen studio op de bovenverdieping waarschijnlijk zodat hij zich veilig kan terugtrekken als zijn moeder weer eens een impulsieve beslissing neemt. Het is te hopen dat de aannemer een beetje doorwerkt, want met het tempo waarin Bridget van huis wisselt, staat het ’te koop’-bord waarschijnlijk alweer in de tuin voordat de kitranden droog zijn. Voorlopig zit ze in ieder geval tot haar nek in het stof en de ellende, en dat is toch stiekem best vermakelijk voor ons om naar te kijken.
