Het is dat ik zelf geen kinderen heb, maar als ik zie wat er tegenwoordig allemaal rondloopt aan opvoedkundige rampen houd ik mijn hart vast voor de toekomst. Je denkt dat je alles wel zo’n beetje gezien hebt in dit land, van BN’ers die hun kroost uitmelken op Instagram tot bakfietsmoeders die de stad terroriseren, maar de bodem is blijkbaar nog lang niet in zicht. In Rotterdam hebben we namelijk een nieuwe kandidaat voor de titel ‘slechtste ouders van het decennium’ en het verhaal is zo bizar dat je zou willen dat het een grap was.
Het tafereel speelde zich af in de krochten van een parkeergarage onder het Holland Casino. Een plek waar je normaal gesproken je auto zo snel mogelijk parkeert en wegweest omdat het er ruikt naar uitlaatgassen en ellende, maar voor een twee ouders leek dit de ideale kinderopvang. Terwijl pa en ma boven waarschijnlijk hun huishoudgeld over de balk aan het smijten waren bij de roulette zaten hun kinderen urenlang opgesloten in de auto. Het biketeam van de handhaving trof de kinderen aan in een toestand die je maag doet omdraaien. Ze zaten daar in hun pyjama’s met wat koud geworden McDonald’s-voer en dekentjes als een soort vergeten bagage te wachten tot hun verwekkers eindelijk waren uitgespeeld.
Toen de moeder uiteindelijk ten tonele verscheen, verwachtte je misschien tranen met tuiten of een diepe schaamte, maar niets was minder waar. De arrogantie droop er vanaf. Mevrouw vond het blijkbaar de normaalste zaak van de wereld en gooide er een tekst uit die zo op een tegeltje kan in het gesticht: Als er iets is kunnen ze toch bellen.
Ja, je leest het goed. Alsof een kind in een donkere garage, omringd door vreemden en beton de tegenwoordigheid van geest heeft om even gezellig te bellen als er een creep voor het raam staat. De handhaver, die zijn kalmte wonderbaarlijk genoeg wist te bewaren vroeg haar dan ook vrij droogjes wat het scenario was geweest als de kinderen níét hadden gebeld. Daar had mevrouw natuurlijk geen antwoord op, want nadenken over consequenties is blijkbaar niet haar sterkste kant.
Vervolgens probeerde ze haar straatje nog schoon te vegen met een lulverhaal dat rammelde aan alle kanten. Ze zouden ook nog gewinkeld en gegeten hebben alsof dat het opsluiten van je kinderen in de nacht goedpraat. En toen kwam de klassieker die iedere slechte ouder vroeg of laat inzet: de leeftijd. Ze probeerde zich eruit te redden door te stellen dat een van de kinderen oud genoeg was. Alsof dat het minder triest maakt.
Het is werkelijk stuitend dat je dit soort basiskennis moet uitleggen aan mensen die de verantwoordelijkheid dragen over hun nageslacht. De sfeer werd er niet beter op toen de handhaver duidelijk maakte dat dit gewoon strafbaar is en dat bij een volgende keer Jeugdzorg op de stoep staat om de kinderen weg te halen. Ze kwamen er deze nacht vanaf zonder boete wat ik persoonlijk onbegrijpelijk vind, maar de beelden zijn bewust naar buiten gebracht. Hopelijk schamen ze zich nu kapot al vrees ik dat mensen met zo’n gigantisch bord voor hun kop daar immuun voor zijn.
Hieronder de beelden:
