Marco Borsato sleept de staat voor de rechter om advocatenkosten

Het lijkt wel of de soap rondom Marco Borsato meer seizoenen heeft dan Goede Tijden, Slechte Tijden en net als je denkt dat de cliffhanger voorbij is komt er weer een plotwist waar je steil van achteroverslaat. De zanger is immers vrijgesproken en je zou zeggen dat het tijd is om de wonden te likken in stilte. Maar nee, in huize Borsato en vooral ten kantore van het advocatenechtpaar Knoops wordt er blijkbaar anders over gedacht, want de kassa moet toch rinkelen.

Het begon donderdagmiddag allemaal nog zo zalvend en vredelievend. Geert-Jan Knoops stond met zijn bekende serieuze blik bij RTL Boulevard te vertellen dat het Openbaar Ministerie de zaak tegen ‘aangeefster’ Asmara Thielen had geseponeerd. Geen smaad, geen laster, zand erover. Geert-Jan klonk bijna als een mediator in een echtscheiding toen hij zei: ik denk dat hij het dossier met dit besluit definitief kan afsluiten. Het leek erop dat Marco de eer aan zichzelf hield. Geert-Jan voegde er zelfs nog aan toe: dit is voor hem een extra afronding wetend dat er nu dus ook geen vervolg gaat komen op zijn wens van die smaad- en lasterzaak.

Het klonk allemaal zo redelijk. De advocaat speelde perfect in op het sentiment door te stellen: ik denk dat hij, maar ook de aangeefster en haar familie, zich nu kunnen concentreren op hun toekomst. Dat is denk ik voor iedereen het beste. Hij prees zijn cliënt zelfs de hemel in: het is ook zeer te waarderen dat de heer Borsato de tijd heeft genomen om daar goed over na te denken. Hij heeft zich ook gerealiseerd dat het doorzetten van zijn aangifte ook een impact zal hebben op de aangeefster. Voor hem is het nu denk ik definitief afgerond.

Nou, dat ‘definitief’ bleek een houdbaarheidsdatum van nog geen paar uur te hebben. Want toen het donker werd en de camera’s van Pauw & De Wit gingen draaien kwam de ware aard van het beestje naar boven. Presentator Tim de Wit die gelukkig niet op zijn mondje is gevallen voelde nattigheid. Hij vroeg de advocaten of de zaak nu echt klaar was of dat er nog financiële lijken uit de kast zouden komen. Hij wilde weten of de zanger nog schade of financiële compensatie kan verhalen.

En ja hoor, daar kwam de aap uit de mouw. Carry Knoops nam het woord en liet er geen gras over groeien. Theoretisch zou dat kunnen begon ze voorzichtig om vervolgens haarfijn uit te leggen wat er staat te gebeuren. Er zijn twee soorten procedures. De ene procedure is om bij de rechter die hem heeft vrijgesproken het verzoek te doen om de advocaatkosten terug te krijgen. Dat is een relatief simpele procedure en ook heel gangbaar. Bij vrijspraken gebeurt dat.

Kortom, Marco laat de zaak tegen Asmara rusten, maar stuurt de rekening van zijn topadvocaten doodleuk naar de Nederlandse belastingbetaler. Het is natuurlijk zijn goed recht, maar het voelt toch een beetje wrang na al die mooie woorden over afsluiten en rust. Tim de Wit vroeg nog even door of dat echt een optie was. Dat is zeker een optie klonk het ineens een stuk zakelijker.

Toch moeten we blijkbaar blij zijn dat Marco het hierbij laat, want volgens Carry had het nog veel erger kunnen aflopen voor de staatskas. De tweede optie zou zijn dat hij de materiële en immateriële schade voor het overige eventueel bij OM zou kunnen verhalen in een civiele procedure. Maar en hier komt het zielige deel van het verhaal, Marco is moegestreden. Maar daarvan heeft hij ook tegen ons gezegd: dat ga ik niet meer doen, aldus de strafpleiter. Wél de advocaatkosten terugvragen, maar niet meer de extra schade die ik heb geleden. Want hij is natuurlijk in al die jaren zijn gage misgelopen. Dat loopt in de miljoenen.

Het is een klassiek geval van ‘penny wise, pound foolish’ of misschien juist andersom. Hij laat de miljoenenclaims varen omdat hij geen zin heeft in nog jaren procederen, maar hij vertikt het om de rekening van Knoops zelf te pinnen. Het dossier is dus gesloten, maar de financiële afwikkeling krijgt nog een staartje waar je u tegen zegt. Het blijft toch een triest schouwspel van een gevallen ster die nu probeert te redden wat er te redden valt al is het maar de declaratie van zijn raadsheer die in de tonnen loopt.