Het is toch werkelijk om moedeloos van te worden in dit land van de eeuwige azijnpissers, want zodra iemand zijn hoofd boven het maaiveld uitsteekt staan de beste stuurlui aan wal klaar om het eraf te hakken. We hebben het natuurlijk over onze eigen Máxima die het klaarblijkelijk nooit goed kan doen in de ogen van het klootjesvolk op Facebook. Waar we normaal gesproken smullen van haar mode-missers of juist juichen om haar glamour is er nu een relletje ontstaan dat zo zuur is dat de melk in mijn koelkast er spontaan van gaat schiften.
Het incident als we het zo mogen noemen vond plaats vlak voor de kerstdagen. Je zou denken dat de sfeer dan gemoedelijk is, maar nee hoor. Onze koningin bracht een bezoek aan het Prinses Máxima Centrum de plek waar doodzieke kinderen vechten voor hun leven. Een nobel streven zou je zeggen. Maar de controverse barstte los over, hou je vast, haar kledingkeuze. Uit de hofauto verscheen Máxima met een opvallende sneeuwwitte jurk met bijpassende mantel, een imposante broche daarop en een chic hoedje. De koningin is er dat was duidelijk.
En toen brak de hel los op de socials. De moraalridders die zelf waarschijnlijk in een joggingbroek op de bank zitten vonden het allemaal veel te veel van het goede. Rick Evers, royalty-expert die doorgaans de nuchterheid zelve is vatte de kritiek in de Weekend haarfijn samen. Te aanwezig, vonden sommigen. Ongepast zelfs, in een ziekenhuis vol doodzieke kinderen die vechten om hun toekomst. De kritiek volgde snel. Was dit niet te uitbundig? Te modieus? Te veel ‘Máxima’, op een plek waar stilte, ernst en ingetogenheid zouden moeten overheersen.
Ik moet hier even diep zuchten, want waar bemoeien mensen zich mee. Het lijkt wel of we in Nederland vinden dat als er ellende is iedereen er ook direct als een zoutzak bij moet lopen om solidariteit te tonen. Rick benadrukt terecht dat Máxima niet bepaald een grijze mantel of ingetogen tweed droeg, maar stelt ook de vraag die er echt toe doet. Maar was het ongepast? En daar wringt iets. Wie bepaalt eigenlijk wat passend is bij kinderen met kanker? Volwassen toeschouwers en hun Facebookonderbuik? Of de kinderen zelf.
Precies daar zit de crux. Die zure tantes op internet projecteren hun eigen ongemak op die kinderen. Het antwoord ligt al in de naam van het kinderziekenhuis, waar kinderen met kanker een kans krijgen. Rick legt uit dat de naamkeuze destijds bewust was, ook al werd ze koningin. Er werd kort over nagedacht, maar toch besloten: het blijft het Prinses Máxima Centrum. Want dat is waar kinderen over fantaseren. Niet over koninginnen, maar prinsessen.
Stel je even voor dat je een kind bent in zo’n vreselijke situatie. Zit je dan te wachten op een vrouw in een grijs mantelpak die eruitziet als een belastinginspecteur. Natuurlijk niet. Je wil magie. Je wil een sprookje. Midden in een wereld van infusen, chemo en angst stapt ineens iemand binnen die rechtstreeks uit een sprookjesboek lijkt te komen. Een echte koningin. Niet een sobere dame in een zakelijk pak. Zij verwachten een prinses, een koningin, iemand die groter is dan het leven.
Het is eigenlijk heel simpel, maar voor sommige mensen blijkbaar te hoog gegrepen. Máxima snapt als geen ander dat haar verschijning een vorm van theater is die troost kan bieden. Iemand die kleur meebrengt in een wereld die zo grijs is. Máxima heeft dat altijd begrepen. Haar rol is meer dan luisteren en handen schudden. In het geval van deze kinderen is het een ontsnapping aan hun dagelijks leven. Het was volgens Rick dan ook geen glitterjurk, geen feestelijke couture. Het was verzorgd, waardig, zichtbaar. Zoals een koningin hoort te zijn.
