Het nieuws kwam binnen als een klap waar zelfs de meest doorgewinterde mediawatcher even stil van werd. Maandagavond viel het doek voor Robert Jensen, 52 jaar, een man die zijn leven lang harder sprak dan de gemiddelde Nederlander dacht. Geen studio, geen microfoon, geen laatste grap. Alleen een bericht gedeeld door zijn broer dat rauwer voelt dan welke uitzending ook.
Frank Dane gooide het verdriet ongefilterd online. Geen persbericht, geen gelikte formulering, maar pure emotie. “Mijn geweldige broertje is er niet meer. Het is zo verdrietig”, schreef hij. En verder, bijna ademloos: “Ik ga je warmte zo missen lieve, lieve Robert. Waar je ook was op deze wereld. Ik kwam naar je toe en tot diep in de nacht was het magisch. Weet niet waar ik zou zijn zonder je. Wat een geluk dat jij mijn broer bent. Voor altijd.”
Op Jensens eigen website bleef het zakelijker, bijna kil in vergelijking. “Hij voelde zich afgelopen weekend niet goed is naar het ziekenhuis gegaan en daar is hij maandagavond overleden aan een hartstilstand.” Geen drama, geen context, alleen de harde feiten. “We zijn verslagen en verdrietig, maar ook trots en dankbaar voor alles wat Robert ons gegeven heeft.” Alsof zelfs na zijn dood de balans moest worden opgemaakt.
En wat hij gegeven heeft, daar kun je een boekenkast mee vullen. Jensen begon niet als grote mond achter de microfoon, maar als technicus. De man die later iedereen afkapte, draaide ooit gewoon aan de knoppen. Daarna volgden de programma’s, de nachtelijke escapades, de radiohits en uiteindelijk de televisie. JENSEN! werd een fenomeen. Je keek of je ergerde je kapot, een middenweg bestond niet. Wereldsterren kwamen langs, nationale relletjes volgden elkaar op alsof het vaste rubrieken waren.
Maar laten we eerlijk zijn: Jensen was nooit alleen de charmante host met internationale gasten. Hij was ook de man van de grenzen, en daar ging hij steevast overheen. Patty Brard huilend aan de lijn. Patricia Paay live op televisie betast. Het was Jensen ten voeten uit. Ongefilterd, compromisloos en vaak schaamteloos. Je kon hem verafschuwen, maar negeren lukte niet.
Misschien is dat wat nu het meest schuurt. Een man die altijd geluid maakte, verdwijnt in stilte. Geen comeback, geen laatste rel, geen afsluitend statement in hoofdletters. Alleen een hartstilstand en een familie die achterblijft met herinneringen die nooit meer worden bijgepraat. De mediawereld verliest een herrieschopper. Nederland verliest een stem die je hoorde, zelfs als je wegzapte.
