Het verhaal dat inmiddels rondzingt in de Spaanse kustplaatsen klinkt als een script dat zelfs voor reality-tv te wrang is. Terwijl De Hanslers op televisie werd verkocht als zon, familie en samenzijn, speelde zich achter de schermen een scène af die eerder deed denken aan een slechte soap. En dit keer komt het relaas niet van Denise zelf, maar van de man die haar letterlijk van straat plukte.
Marc Trines had nooit bedacht dat hij ineens figurant zou worden in het Hansler-universum. Hij kende Denise vaag van een praatje op het terras van beachclub Tammies. Niets bijzonders. Gewoon zo’n gesprek dat je voert met iemand die je misschien later weer groet en daarna vergeet. Tot zijn telefoon ging. Laat op de avond. Denise aan de lijn. In paniek laat hij aan de Story weten. “Ik ben op straat gezet en weet niet waar ik naartoe moet.”
Marc vertelt dat hij even dacht dat het een misverstand was. Want een paar uur eerder leek er volgens hem nog niets aan de hand. Toch stond ze ineens zonder dak boven haar hoofd. En wie ooit in Spanje is geweest weet: midden in de nacht een veilige plek vinden is geen vanzelfsprekendheid. Marc had toevallig een caravan vrij in een B&B die hij runt en besloot haar daar onder te brengen. Niet uit heldendom, zegt hij, maar omdat het simpelweg menselijk voelde. Denise betaalde daar ook gewoon voor benadrukt hij.
Wat hij niet had zien aankomen was de reactie uit het kamp-Hansler. Marc vertelt dat zijn telefoon opnieuw ging ditmaal met een heel andere toon. Monique Hansler zou hem hebben opgebeld en haar woede nauwelijks hebben kunnen verbergen. “Ze maakte me uit voor rotte vis”, zegt hij droogjes. En daar bleef het niet bij. Volgens Marc klonk het verontwaardigd en bezitterig tegelijk. “Ze zei: ‘We zijn toch vrienden?’”
Marc kan er nu om lachen, maar destijds was hij vooral verbaasd. Vrienden. Hij zegt het bijna schouderophalend. Eén keer samen op een terras zitten maakt je nog geen inner circle. “Wij zijn niet bevriend”, stelt hij. “Ik heb haar één keer gesproken. Dat is het.” In de regio, zo beweert hij, staat Monique niet bekend als iemands beste vriendin. “Monique is een aparte verschijning. Je haat haar of je houdt van haar, maar de eerste groep is het grootst.”
Het wrange is dat dit soort verhalen nooit de uitzending halen. Op tv zie je gesprekken, blikken en zorgvuldig gemonteerde spanningen. Wat je niet ziet, zijn de nachtelijke telefoontjes, de improvisatie en de mensen die ineens moeten inspringen omdat iemand anders de deur dichtgooit. Marc heeft daar geen spijt van, zegt hij. Maar dat hij nu ongewild onderdeel is geworden van een mediastorm had hij niet op zijn bingokaart staan. Soms is reality gewoon een tikje te echt.
