Wie denkt dat de spanning in Den Haag alleen zit in coalitieakkoorden en plenaire debatten heeft het mis. Soms ontspoort het drama namelijk bij iets heel basaals. Eten. En dan specifiek bij een oliebol. Vraag dat maar aan Merel Ek die zichzelf onbedoeld tot hoofdrolspeler maakte in een klein maar smakelijk relletje rond Geert Wilders.
Het begon allemaal op een van die dagen waarop de tijd in het formatiegebied stroperiger loopt dan koude stroop. Bankjes vol journalisten, cameramensen die hun lenzen al voor de zesde keer poetsen en verslaggevers die doen alsof ze ‘elk moment’ iets verwachten terwijl iedereen weet dat het uren kan duren. Merel beschrijft het zelf treffend: “We zitten nog steeds bij het formatiegebied. Vet interessant — niet. We moeten heel lang wachten steeds en dan zitten we daar met heel veel collega’s op banken.”
En ja, dan ga je nadenken. Niet over politiek, maar over suiker. “Ik dacht: weet je wat, ik ga vlakbij de Tweede Kamer staat een héle lekkere oliebollenkraam twintig oliebollen halen,” zegt ze in de H&M Podcast. Een mens moet zichzelf ook een beetje bezig houden tenslotte.
De verdeling was zorgvuldig. “Tien krenten en tien naturel.” Geen elitaire keuzes, geen verrassingen. Gewoon oliebollen voor het volk. Tot haar eigen verbazing bleek iedereen ineens trek te hebben. “Iedereen wilde tot mijn verbazing een oliebol.” Zelfs de collega’s die normaal doen alsof ze leven op koffie en adrenaline stonden nu gretig in de rij.
En toen kwam de poedersuiker. Veel poedersuiker. Te veel poedersuiker. “Iedereen wilde ook lekker veel poedersuiker erop.” Het tafereel moet eruit hebben gezien als een mislukte kerstcommercial: witte handen, witte jassen, witte banken.
Precies op dat moment gebeurde het onvermijdelijke. “Opééns, heel onverwacht, na twintig minuten al komt Geert Wilders al naar buiten.” Paniek. Camera’s omhoog, vragen in de aanslag en overal half opgegeten oliebollen die snel ergens werden geparkeerd. “Iedereen legde hem ergens neer. Op de bank, op het muurtje… Iedereen zat ook onder de poedersuiker.”
Wat niet gebeurde, was misschien nog opvallender. Er ging geen oliebol richting Wilders. En nee, dat was geen politiek statement, benadrukt Merel. Het was eerder praktisch. “Ze waren ook bijna op en ik wilde er zelf ook nog één.” Eerlijkheid duurt het langst.
Daarnaast speelde er nog iets. “Ik denk dat hij geen eten zomaar mag aannemen van iemand.” En zelfs als dat wel mocht, voelt ze er weinig voor. “Ik geef politici sowieso geen dingen.” Die grens is duidelijk. Oliebollen voor collega’s, niet voor machtshebbers.
Dat principe hanteert ze al langer. “Ik ga geen politici trakteren op dingen en ik neem ook niets van hen aan.” Zelfs een vriendelijk gebaar blijft beladen. “Ik heb ooit een chocoladeletter aangeboden gekregen van Mirjam Bikker.” Aardig bedoeld, maar ongemakkelijk. “Ik vind het niet lekker als je dingen van hen aanneemt.”
Zo werd een simpele oliebol ineens symbool voor journalistieke afstand, poedersuikerstress en een onverwacht momentje ongemak. In Den Haag kan zelfs een snack politieke lading krijgen.
