Je zou denken dat een achternaam als Krabbé automatisch deuren opent, champagne ontkurkt en een leaseauto voor de deur zet. Niet dus. Bickel Krabbé, 25 lentes jong doet namelijk iets wat in BN’er-land bijna exotisch is geworden: hij heeft een baan. Geen adviseur, geen creative consultant, geen vaag mediaproject. Gewoon horeca. “Ik werk in de horeca bij bar Bukowski in Amsterdam-Oost. Daar sta ik achter de bar en help ik in de bediening.” Dat zegt in de Story zonder schaamte alsof het de normaalste zaak van de wereld is. En eerlijk is eerlijk dat is het ook. Alleen niet als je vader multimiljonair en tv-icoon is.
Het contrast met andere bekende families is pijnlijk zichtbaar. Waar elders de creditcard al warmloopt voordat het kind zijn eerste huurcontract tekent, staat Bickel gewoon glazen te spoelen. Geen grachtengordel-paleis, geen startkapitaal in vastgoed. Gewoon werken voor je geld, met plakkende handen en late diensten.
Toch lijkt hij er niet verbitterd onder. Integendeel. Hij klinkt bijna tevreden. “Ik heb de liefde voor horeca van huis uit meegekregen. Mijn vader heeft me vaak meegenomen naar leuke restaurants.” Dat klinkt gezellig, maar ondertussen staat hij wel gewoon zelf de rekening te betalen. En dat is in sommige kringen blijkbaar een revolutionair concept.
Volgens Bickel lijkt hij trouwens meer op zijn vader dan hij zelf soms doorheeft. “Ik lijk wel op mijn vader. Ik heb daar zelf niet echt duidelijke voorbeelden van, maar het is vaak wel grappig dat we beiden tijdens het eten hard kunnen praten en dan onze omgeving kunnen overstemmen.” Dat verklaart meteen waarom je in sommige restaurants Martijn al hoort voordat je hem ziet.
Qua levenshouding zit het ook snor. Geen vijfjarenplannen, geen strak uitgestippelde carrière. “Verder leef ik net als mijn vader met de dag. Ik ben niet bezig met de toekomst en kijk niet ver vooruit. Ik weet niet eens wat ik vanavond ga eten.” Eerlijker dan dit krijg je het niet.
Maar vergis je niet: de ambitie sluimert. Muziek is zijn grote liefde en hij hoopt ooit door te breken. “Ik ben lekker muziek aan het maken en aan het optreden met mijn bandje.” En alsof dat nog niet genoeg is: “Ook ben ik druk bezig met het schrijven van eigen muziek. Die hoop ik in de toekomst te gaan uitbrengen.” Dromen mag, werken moet. Een verfrissende combinatie.
Papa Martijn kijkt ondertussen vanaf de zijlijn toe niet met een zak geld, maar met thee en een playlist. “De laatste tijd drinken we samen vaak thee en luisteren naar muziek.” Geen duw in de rug met miljoenen, maar gewoon support. In BN’er-termen bijna rebels.
Dat kan toch echt niet . zo jongen hoort gewoon pizza bezorger te zijn