Er zijn mensen die op sociale media vooral delen wat veilig is. En er zijn mensen die precies dát posten waarvan ze weten dat half Nederland er ongemakkelijk van wordt. Lale Gül behoort duidelijk tot die laatste categorie. Waar anderen nog twijfelen over een caption drukt zij al lang op upload en kijkt ze niet meer om. Dat levert discussie op, gefronste wenkbrauwen en soms zelfs collectieve verontwaardiging. Precies zoals ze het zelf lijkt te willen.
Wie haar een beetje volgt weet dat Lale geen zin heeft om zich te schikken naar verwachtingen. Niet qua mening, niet qua gedrag en al helemaal niet qua uitstraling. Sinds haar literaire doorbraak heeft ze een soort publieke vrijbrief gekregen om alles te doen wat vroeger ondenkbaar was. En die vrijheid wordt niet voorzichtig uitgepakt, maar met beide handen vastgegrepen. Alsof ze elke keer opnieuw wil testen hoe rekbaar het morele elastiek van Nederland eigenlijk is.
Dat werd deze week weer pijnlijk duidelijk toen er een spiegelfilmpje opdook waar weinig aan de fantasie werd overgelaten. Geen subtiele suggestie, geen artistieke omweg, maar gewoon recht vooruit. Het soort beeld waarvan je denkt: dit is geen ongelukje, dit is een bewuste keuze. En laten we eerlijk zijn, dat maakt het des te interessanter. Want terwijl critici alweer klaarstonden met hun morele meetlat, leek Lale vooral te denken: kijk gerust, maar verwacht geen uitleg.
Dat ze dit alles deelt terwijl ze nog even weg is uit het winterse Nederland, maakt het plaatje compleet. Geen dikke jassen, geen ingetogen houdingen, geen excuses. Gewoon doen waar je zin in hebt, ongeacht wie daar iets van vindt. Of je dat nu empowerment noemt of pure provocatie, het effect is hetzelfde: iedereen praat erover.
Hieronder de beelden:
Ziet er goed uit, wil er wel warmwrijven hoor .
En maar provoceren weer.
Psies