Sommige BN’ers hebben beveiliging anderen hebben een manager met oortje. John de Bever heeft vooral pech. Dat bleek deze week langs de weg waar een alledaags moment veranderde in een scène die je eerder bij een slechte verborgen-camera-show verwacht.
Iedereen kent John van dat lied dat zich als een hardnekkig virus vastzet in je hoofd. Of je nu wilt of niet hij staat ergens altijd op volume standje dorpsfeest. Wat minder mensen scherp hebben is dat John vroeger gewoon een serieuze sportman was. Zaalvoetbal, Oranje, discipline. Geen glitter, geen franje. Misschien verklaart dat ook waarom hij tegenwoordig nog steeds denkt dat normaal gedrag loont.
Dat idee kreeg een deuk toen John zijn auto even aan de kant zette om te bellen. Netjes zou je zeggen. Handrem erop, telefoon aan het oor, niets aan de hand. Tot een onbekende man besloot dat dit hét moment was om zijn innerlijke paparazzo los te laten en de boel te filmen.
John, niet vies van duidelijkheid stapte uit en vroeg wat de bedoeling was. Geen geschreeuw, geen drama. Gewoon die typische blik van iemand die denkt: meen je dit nu echt. Het antwoord kwam niet in de vorm van uitleg, maar als verbale confetti. De filmer vond het nodig om hem uit te schelden voor “John de Bef-Bever”.
Daar sta je dan. Jarenlang zalen platgezongen, sporthallen versleten, reality-tv overleefd om uiteindelijk langs de weg gereduceerd te worden tot een woordgrap van iemand met te veel tijd. Zelfs bij John, de man die bekendstaat om zijn eeuwige glimlach was het feest toen even voorbij. John stapte op de man af en een ruzie was het gevolg. Hieronder de beelden:
Wat een randdebiel die man.