Dreigt Rachel Hazes opnieuw met rechtszaak tegen haar zoon

Er zijn families die rond de feestdagen ruzie maken over wie het gourmetstel schoonmaakt en er zijn families die elkaar dreigen met advocatenbrieven onder de kerstboom. In dat laatste kamp vinden we al jaren Rachel Hazes en haar zoon André Hazes. Vorig jaar was het weer raak precies op het moment dat de kalkoen nog niet eens was aangesneden.

Rachel zorgde toen voor een spektakelstuk waar zelfs de kerstverlichting van begon te knipperen. Ze dreigde haar eigen zoon voor de rechter te slepen omdat hij optreedt als André Hazes zonder dat keurige ‘jr.’ erachter. Volgens haar zou dat geld kosten. Merchandise, rechten, het bekende riedeltje. Het soort discussie waar alleen advocaten warm van worden.

Dat dit niet uit de lucht kwam vallen wist André zelf ook al. Hij had het scenario eerder hardop uitgesproken in de Belgische talkshow De Tafel van Gert. “Als mijn moeder kwaad zou willen, dan zou ik mijn naam moeten veranderen, dus mijn artiestennaam. Terwijl het mijn naam is. Zo streng is dat.” Een zin die inmiddels voelt als een voorspelling die nét niet uitkwam.

We zijn nu weer een jaar verder opnieuw kerst en opvallend genoeg is het stil gebleven. Geen brieven, geen dreigende statements, geen plotselinge juridische kerstkaart. In Shownieuws werd André gevraagd hoe het ervoor staat. Zijn antwoord klonk bijna opgelucht. “Nee, gelukkig niet. Daar ben ik wel heel blij om hoor.”

Wat vooral interessant is, is hoe anders hij nu in de wedstrijd lijkt te staan. André vertelde dat hij normaal gesproken alles inslikt, doorslikt en weer doorgaat. Dit keer niet. “Weet je waar ik blij om ben geweest? Ik ben normaal altijd het type dat ik denk: ik zeg niks, ik laat het gaan. Maar het moment dat mij dat werd aangedaan ben ik het meteen met de wereld gaan delen.”

En dat bleek geen slechte zet. Volgens Evert Santegoeds werkte het zelfs averechts voor Rachel. “Het ontplofte ook in haar gezicht. In het gezicht van de vrouw die je geen moeder meer noemt.” Hard gezegd, maar niet zonder effect.

André knikte daar instemmend bij. Hij lijkt iets te hebben ontdekt wat hem jaren ontging. Dat hij niet alles hoeft te pikken. “Ja, maar ik denk: als je het mij aandoet… Ik hoef het niet meer te slikken, snap je?” Hij zei dat het hem sterker maakte, juist omdat hij voelde dat veel mensen hem steunden. “Dat heeft me zó goed gedaan en me de rest van het jaar zo sterk in mijn schoenen doen staan.”

Het raakte hem meer dan hij vooraf had gedacht. “Dat heeft me echt geraakt, vooral omdat ik uit een kuttijd kom. Daar maakte ik het ook wel zelf naar, maar om het ook een keer andersom te voelen vanuit Nederland, was heel fijn.” Het klinkt bijna als een late kerstwens die toch nog is uitgekomen.

Of Rachel definitief heeft afgezien van haar plannen om de naamkwestie door te zetten, weet niemand. In Hazes-land is stilte zelden permanent. Maar voorlopig lijkt de ‘junioroorlog’ in de ijskast te staan. Al weet iedereen die deze familie volgt dat de stekker er zomaar weer uit kan vliegen.