Het dossier-Marco Borsato kan definitief in de archiefkast. Niet met een klap, maar met het zachte kille schuiven van een lade die niet meer open hoeft. Het Openbaar Ministerie heeft besloten het erbij te laten zitten. Geen hoger beroep, geen nieuwe ronde, geen herkansing. En daarmee is de vrijspraak geen tussenstation meer, maar het eindpunt.
Achter de schermen klinkt het minder stoïcijns dan de officiële taal doet vermoeden. Justitie heeft het vonnis bestudeerd, gewikt en gewogen en is tot een pijnlijke conclusie gekomen: met dit papierwerk valt simpelweg niets meer te beginnen. In juridische termen heet dat een kleine kans op succes. In gewoon Nederlands betekent het dat niemand nog gelooft dat het hof met exact hetzelfde dossier opeens wel tot een veroordeling zou komen.
Dat is wrang zeker als je bedenkt hoe hoog de inzet nog geen twee maanden geleden lag. Eind oktober werd er zonder aarzelen een onvoorwaardelijke celstraf geëist voor het betasten van een minderjarige. De woorden stonden er zwart op wit, alsof de uitkomst al vastlag. Nu blijkt dat diezelfde overtuiging juridisch niets waard is.
Op 4 december trok de rechtbank in Utrecht de stekker eruit. Geen steunbewijs, geen sluitend verhaal, geen veroordeling. De verklaring van de inmiddels 26-jarige aangeefster stond er alleen voor. WhatsApp-berichten, geluidsopnames, emoties, dagboekteksten alles werd langs de meetlat gelegd en weer teruggeschoven. Onvoldoende. Punt.
Het OM sputtert nog wat na en benadrukt dat men “nog altijd overtuigd” is van “de betrouwbaarheid van de verklaring van de vrouw” en het oneens blijft met het oordeel over het ontbreken van steunbewijs. Maar overtuiging zonder resultaat is in het strafrecht vooral een lege huls. Daarom trekt justitie zich terug. Stilletjes, maar onmiskenbaar.
Voor advocaat Peter Plasman voelt dat als een klap in het gezicht van zijn cliënte. Hij spaart de woorden niet. “Uiteraard was de vrijspraak een teleurstellende uitspraak voor mijn cliënte.” Dat was nog de beheerste versie. Venijniger wordt het wanneer hij zegt: “Het OM is nog steeds overtuigd van de geloofwaardigheid en betrouwbaarheid van haar verklaringen. Dat maakt het sneu dat zij halverwege in de steek wordt gelaten. Justitie heeft het traject ingezet en haakt nu af.”
Wie het zo leest, ziet geen juridische afweging maar een emotioneel afhaken. Plasman had gerekend op een tweede ronde, juist omdat hij het oordeel over het ontbreken van steunbewijs “discutabel” vond. Dat had volgens hem “bij de behandeling in hoger beroep een cruciaal punt” kunnen zijn. Dat punt komt er niet meer.
En zo blijft er een wrang decor achter. Een zanger die juridisch volledig vrijuit gaat. Een aangeefster die met lege handen achterblijft. Een OM dat overtuigd zegt te zijn, maar niet durft door te pakken. In de publieke arena is dit geen gelijkspel, maar een nederlaag zonder winnaar. Alleen verliezers en een dossier dat voortaan stof staat te verzamelen.
Balen zeg, komt die viezerik er toch mee weg.🤢😝😬
Die Marco wrijft in zijn handjes. Heeft allang een contract voor een real life in de pocket waarin zijn ”comeback” gefilmd word. Van rechtszaal tot Ahoy.