De echte reden waarom Denise zo lang bleef hangen bij de familie Hansler

Ik hoorde laatst iemand in de supermarkt verzuchten dat ze toch echt moest stoppen met die Hanslers-soap kijken, want het was slecht voor haar bloeddruk. Ik moest erom lachen, maar eerlijk: ik snap haar helemaal. Want elke keer dat Denise in beeld komt met die brave blik en die sfeer om haar heen voel ik mijn eigen innerlijke schoonmoeder in paniek naar een stressbal grijpen.

Dat arme mens leek wel een figurant in haar eigen leven terwijl Monique Hansler door dat huis liep alsof ze de baas van elke luchtmolecuul was. En Mike? Die stond ernaast alsof hij uit één blok gehoorzaamheid was gehouwen.

Toch bleef Denise verbazingwekkend lang in dat circus hangen. Waarom? In Party legt ze het zelf uit en het is bijna aandoenlijk hoe eenvoudig haar motivatie was. “Ik was verliefd op Mike en liefde maakt blind. Als je verliefd bent kies je voor je man. Met hem heb ik het ook gewoon heel erg leuk gehad in Spanje. Ik dacht: met hem kan ik een toekomst opbouwen. Dat hoopte ik.”

Dat laatste woord zegt eigenlijk alles: hoop. En o, wat kan hoop een mens toch vasthouden aan een touwtje dat allang rafelt. Ze vertelt verder dat ze dacht dat Mike zich ooit zou losmaken uit de greep van zijn moeder. “Maar ja, dan is het pijnlijk dat dat toch niet kan. Natuurlijk zijn er mensen die zeggen: ik had je gewaarschuwd. Maar toch hoop je dan, hij is 35, dat hij een beetje het licht gaat zien. Zo van: ik kies voor mijn partner…”

Het is bijna alsof ze het vertelt over een volwassen kerel die nog steeds vraagt of hij een snoepje mag voor hij naar bed gaat.

Wat uiteindelijk haar doorbraak was klinkt verrassend praktisch. “Ik heb zoiets, want dat heb ik er wel van geleerd: als een man geen moeite voor je doet, dan is hij niet de ware. Je moet een man hebben die echt moeite doet en achter jou aan gaat. Ik ga niet meer achter een man aan lopen.” En na die hele saga kan ik alleen maar denken: amen.

Een van de meest bizarre momenten blijft die verhuisscène alsof het rechtstreeks uit een slechte realityserie kwam. Monique wilde niet dat Denise haar spullen meenam in de verhuisbus. Waarom? Geen idee. Betutteling is haar moedertaal. Denise zegt: “Ik dacht: ik hoor nu ook in jullie familie dus waarom mogen mijn kleren dan niet mee? We gaan toch met z’n allen verhuizen? Ik vond dat ook niet leuk om te horen. En dan ’s avonds met het eten weer. Over hoe ik een ui snij.”

Als iemand ooit commentaar levert op hoe ík een ui snij, zijn we klaar. Dat is het niveau van micro-management waar mijn ziel spontaan tegen in verzet komt.

Maar gelukkig is de rust inmiddels teruggekeerd in Denise-land. Ze zegt zelf: “Op een gegeven moment word je het zat.”
En wie haar de afgelopen tijd heeft gevolgd, weet dat dit geen kleine uitspraak is.

Ze sluit af met iets wat bijna als een eindscène in een empowerment-film klinkt: “Het is goed zo. Op een gegeven moment ging ik voor mezelf opkomen. Ik had al anderhalf jaar met verdriet gezeten. Ik heb alles opgegeven. Mijn huis. Mijn baan. Nu is het gewoon tijd voor mezelf.”

En daar zit je dan als kijker half boos, half trots, en vooral opgelucht dat ze eindelijk uit het Hansler-doolhof is ontsnapt.